Mentionsy

Dorotka lubiła parking przy Basanie Delfinek, bo wszystko tam miało swoje miejsce.

Dopóki pewnego popołudnia Dorotka nie zauważyła, że coś się nie zgadza.

Dziwne, mruknęła Dorotka, poprawiając rękawy turkusowej bluzy.

Dorotka spojrzała w kierunku strzałki.

Nie, tam jest... kontener, powiedziała Dorotka rzeczowo.

A Dorotka zamiast iść prosto do szatni, zrobiła coś, co robiła zawsze, kiedy świat przestawał się zgadzać sam ze sobą.

Dorotka podeszła bliżej i przykucnęła.

Dorotka dotknęła palcem jednej z nich.

Przepraszam, zawołała Dorotka.

Dorotka pokręciła głową.

Dorotka zapamiętała.

Dorotka schowała odłamek do kieszeni.

W szatni Dorotka zrobiła coś, co dorośli zwykle robią dopiero po kawie.

Dorotka wyszła z basenu wcześniej niż zwykle.

Dorotka podeszła bliżej.

Dorotka poczuła, że jej przypinka kota prawie prycha z satysfakcją.

Bo tablica pokazuje na śmietnik, powiedziała Dorotka.

Dorotka popatrzyła na ich sprzęt.

Dorotka schowała płatek.

Dorotka podeszła do budki ochrony.

Dzień dobry, powiedziała Dorotka.

Dorotka.

Dorotka natychmiast wróciła myślami do rysy na tablicy.

Dorotka podziękowała i ruszyła w stronę sklepiku.

Dorotka stanęła przy ladzie i rozejrzała się tak, jakby szukała nie batonika, tylko odpowiedzi, która się boi, i schowała między chipsami.

– Dzień dobry – powiedziała Dorotka.

Dorotka udawała, że ogląda gumowe kółko do pływania, ale słuchała jak detektyw.

Dorotka podniosła wzrok.

Dorotka przyjrzała się pod ladą.

Dorotka wyobraziła sobie zawodowca, który cofa na parkingu jak statek kosmiczny w garażu.

Dorotka wyszła na zewnątrz i spojrzała na drogę dostaw.

Dorotka wróciła pod tablicę.

Dorotka ostrożnie odkleiła papierek.

Dorotka podniosła wzrok.

– powiedziała Dorotka cicho.

Dorotka nie lubiła oskarżać ludzi w ciemno.

Dorotka rozejrzała się.

Dorotka podeszła do ochroniarza.

Dorotka wskazała tablicę.

Ja nie robię sensacji, odparła Dorotka.

I jest smar, dodała Dorotka, wskazując plamę na asfalcie.

Dorotka skinęła głową, ale w tym momencie zauważyła coś, co zmieniło wszystko.

Dorotka spojrzała na ekipę od linii.

Ochroniarz spojrzał na nich z daleka, ale Dorotka złapała go za rękaw.

Dorotka rozejrzała się i wtedy zobaczyła busa, zaparkowanego kawałek dalej.

Dorotka wyciągnęła z kieszeni oderwaną etykietę.

Dorotka poczuła, że w brzuchu robi jej się takie... hop.

Dorotka uniosła etykietę.

Dorotka też patrzyła.

Dorotka uniosła brew.

Dorotka spojrzała na Rysę.

Dorotka przez moment milczała.

Dorotka wskazała palcem.

Dorotka wyjęła z kieszeni zielony płatek farby.

Dorotka skinęła głową.

Dorotka podeszła do tablicy i dotknęła jej krawędzi.

A Dorotka?

Dorotka poprawiła przypinkę kota, która wyglądała tak, jakby mruczała.