Mentionsy

Antosia siedziała na podłodze swojego pokoju, po kolana w rzeczach, które koniecznie trzeba zabrać, czyli czapki, bluzy, rękawiczki, skarpety tak grube, że wyglądały jak gąsienice po sterydach.

Na środku leżały narty, które tata wyjął z piwnicy i powiedział – Antosia, one mają już swoje lata, ale jeszcze dadzą radę.

Antosia usłyszała klakson.

Antosia!

Antosia chwyciła plecak i podeszła bliżej.

Eee, drip to... zaczęła Antosia.

Antosia parsknęła śmiechem.

Szybciej niż powinna, ale wolniej niż Antosia się bała.

– O, luksusy – rzuciła babcia, wnosząc dwa razy większą walizkę niż Antosia.

W pokoju Antosia od razu podeszła do okna.

Antosia aż klasnęła z radości.

– zapytała Antosia.

Antosia znowu wybuchnęła śmiechem.

Kiedy już rozpakowały rzeczy i wypiły gorącą czekoladę, Antosia spojrzała na Babcię i poczuła to znajome ciepło.

Antosia obudziła się wcześniej niż planowała.

Babciu, jęknęła Antosia przecierając oczy.

Kiedy dotarły na stok, Antosia poczuła lekki stres.

Ty pewnie jesteś Antosia?

Antosia spojrzała na Babcię podejrzliwie.

Antosia chichrała tak bardzo, że sama prawie wywróciła się na miejscu.

Antosia próbowała płuk, próbowała skręcać, próbowała hamować, czasami wszystko na raz.

Antosia aż się zarumieniła.

Antosia aż zapadła się mentalnie w śnieg.

Antosia zakryła twarz rękawiczkami.

Antosia obudziła się z uczuciem, że coś jest nie tak.

– zapytała Antosia, przecierając oczy.

Antosia wiedziała, że dzień będzie wyjątkowy.

O rany, ale tu pięknie, zachwyciła się Antosia.

Antosia przejęła kontrolę.

Antosia śmiała się tak głośno, że nawet sarny w lesie musiały spojrzeć.

– Babciu, powiedz świeże, wystarczy – zachichotała Antosia.

Wow, westchnęła Antosia.

Antosia przysięgała, że już nie ma siły się śmiać.

Babciu, tu jest magicznie, powiedziała cicho Antosia.

Zaśmiały się obie, a Antosia czuła, że nigdy nie zapomni tego miejsca.

Następnego dnia Antosia obudziła się, czując lekki dreszczyk ekscytacji.

Antosia dostała mniejszy kład, Babcia — największy.

Antosia jechała ostrożnie, trzymając się przewodnika.

Antosia omalnie spadła z siedzenia.

Antosia i przewodnik ruszyli za nią.

To Babcia Halinka, wyjaśniła Antosia.

Antosia aż zamarła.

Antosia skinęła poważnie głową.

Antosia uśmiechała się szeroko.

Babcia Halinka, Antosia, kłady i góry w tle.

– zapytała Antosia zaniepokojona.

Antosia też czuła lekkie napięcie w brzuchu, ale pozytywne, takie, które mówi – dasz radę.

– Antosia – pomachał – dzisiaj jedziemy na niebieską trasę.

– O, o, okej – wydukała Antosia, a Babcia Halinka klepnęła ją lekko po plecach.

Babciu, Antosia zrobiła się czerwona jak burak, ale gdy stanęła na stoku, poczuła coś jeszcze.

Antosia aż zakipiała z radości.

Antosia z Kubą jechali dalej.

Antosia spojrzała na niego.

Szepnęła Antosia.

Antosia podeszła bliżej do śladów.

– Tajemniczy narciarz – powtórzyła Antosia.

Antosia, widziałaś?

Antosia szybko wskazała jej ślady.

spytała Antosia.

Antosia prawie zapadła się w śnieg.

Antosia uniosła brwi.

A to jest moja wnuczka, Antosia, młoda narciarka.

Kiedy wsiedli do wagonika, Antosia aż wstrzymała oddech.

– Gotowe – odpowiedziała Antosia.

Kuba jechał pierwszy, Antosia za nim.

Ale Antosia ani razu nie upadła.

Antosia aż uniosła się z dumy.

Antosia aż otworzyła usta.

Antosia była w szoku.

— pisnęła Antosia.

Antosia parsknęła śmiechem.

Antosia, Kuba, Babcia Halinka i tajemniczy narciarz Marek, legenda Kasprowego.

Antosia sunęła po śniegu, czując, że umie już więcej, niż kiedykolwiek myślała.

Śmiechem, ciepłem i historią, którą Antosia będzie opowiadać wszystkim znajomym.