Mentionsy

Cofniemy się do początków dynastii Jagiellonów, by poznać losy Jadwigi Jagiellonki, córki Władysława Jagiełły i Anny Cylejskiej.

W przeciwieństwie jednak do królowej Jadwigi, Anna zdołała powrócić do zdrowia.

Narodziny Jadwigi były długo wyczekiwane, a nadane imię, jak przyjmuje odruchowo wielu historyków na cześć pierwszej żony Jagieły, św.

Królowej Jadwigi, miało symboliczne znaczenie, podkreślając ciągłość dynastii i nadzieje związane z przyszłością królewny.

Co do ojcostwa Jadwigi król nie miał pewności, lecz chodziło mu przecież nie o córkę, lecz o syna, na którego spłodzenie miał przecież czas.

Dziś historia Jadwigi Jagiellonki jest niemal zapomniana.

Polska miała już za sobą rządy jednej królowej z własnego nadania, Jadwigi Andygaweńskiej, i wyglądało na to, że historia może się powtórzyć.

Już w 1419 roku pojawił się pomysł wydania Jadwigi za pierwszego z nich.

O rękę Jadwigi Jagiellonki dla swojego syna zwrócił się zaledwie kilka lat po własnym awansie do elit politycznych.

Układ zapewniał mu koronę także w sytuacji, gdyby Jadwiga zmarła bezpotomnie, aby uniknąć kryzysu, który nastąpił po śmierci poprzedniej królowej Jadwigi Andegaweńskiej.

Dla Jadwigi było to oczywiste zagrożenie.

Sytuacja pogorszyła się jeszcze bardziej, gdy na dwór przybył narzeczony Jadwigi, 8-letni Fryderyk.

W efekcie tych rodzinnych zmian Jagiełło zdecydował się zerwać zaręczyny Jadwigi z Fryderykiem II i odesłać młodego Margrabiego z powrotem do Brandenburgi.

Matrymonialne plany względem Jadwigi odżyły dopiero w 1431 roku.

Król Janus zabiegał o rękę Jadwigi dla swojego jedynego syna Jana.

A okoliczności przedwczesnej śmierci Jadwigi, podobnie jak wcześniej z jej narodzinami, wzbudziły liczne wątpliwości.

I tak kończymy dzisiejszą podróż przez życie Jadwigi Jagiellonki.

Będzie mi też ogromnie miło, jeśli zostawicie komentarz, napiszecie co Was najbardziej zaskoczyło w historii Jadwigi, albo jakie inne postacie i wydarzenia chcielibyście, abym omówiła w przyszłości.