Mentionsy

Te wydarzenia doprowadziły do powstania Solidarności, były fundamentem demokratycznych przemian 1989 roku.

Czyta go Jarosław Kurski, dziennikarz, autor książki Wódz, były rzecznik prasowy przewodniczącego Solidarności.

Idę do biura Lecha Wałęsy w Europejskim Centrum Solidarności.

Opowiada Danuta Kuroń, historyczka, działaczka Solidarności, żona opozycjonisty Jacka Kuronia.

Wspomina Janina Jankowska, reportażystka, działaczka Solidarności, autorka dokumentu Polski Sierpień, za który otrzymała Nagrodę Priitalia.

On mnie zaskoczył czymś, co wtedy wydawało mi się bardzo wręcz rodzajem zdrady, a po latach oceniam, że to było mądre, bo on powiedział, że kiedy będziemy wolnym krajem, to trzeba sztandary Solidarności zwinąć, wsadzić do pięknych kufrów,

I tylko wydobywać w okresach niebezpiecznych, wręcz bluźniercze sztandary Solidarności, zwinąć, to mi się nie mieściło w głowie.

Był to konflikt o miejsce w Solidarności.

Skutkiem tego było głębokie pęknięcie Solidarności.

Przywódcą Solidarności, legendą w pewnym sensie.

Na rozmowy o przywódcy Solidarności zgadza się prezydent Aleksander Kwaśniewski.

To etyczka, filozofka, socjolożka, która zajmuje się solidarnością.

O tej solidarności przez małe s.

To rozumienie solidarności w Polsce jest nierozerwalnie związane z tą solidarnością przez duże S ze związkiem zawodowym?

Tak, tak pokrótce to powiedziałabym, że są trzy ważne elementy w Solidarności, żeby móc o niej mówić.

Albo inaczej mówiąc, że postrzegamy naszą aktywność solidarnościową jako działanie dla wspólnego dobra.

Cytowała Lecha Wałęsę i powtórzyła za nim, kiedy będziemy wolnym krajem, to będzie trzeba te sztandary Solidarności zwinąć, wsadzić do pięknych kufrów i wydobywać tylko w okresach

Czy to nie jest opis tego po prostu jak ta Solidarność przez małe s, myślę tutaj cały czas o tym akcie uczuciu Solidarności, że ona po prostu tak działa u Polaków zawsze.

Zgadzam się z tym, że to jest dominujące, dominujące postrzeganie chyba także dla mnie jako badaczki Solidarności.

Pozwolę sobie to tak ująć, w różne solidarności.

Dla mnie to jest o solidarności.

Ale jak słychać, mówię to nieśmiało, w tym sensie, że duże solidarności potrafią... trochę to jest jak ogień, bym powiedziała.

Znaczy rzeczywiście te duże solidarności bardzo szybko spalają.

Kiedy był ten moment, w którym to pojęcie Solidarności jako wszyscy razem przestało działać, w którym to już nie byli wszyscy albo to już nie było razem i pewnie jedni dostrzegą to w pominięciu najbardziej prawicowych środowisk, przeorganizowaniu obrad Okrągłego Stołu albo inni dostrzegą w radykalizacji i chęci rewolucyjnej zmiany systemu.

I to rozczarowanie jest bardzo różnie przeżywane, też w zależności od tego, na czym polegało działanie solidarnościowe.

I czasami jedna dobra współpraca, jedna mocna, fajna inicjatywa solidarnościowa potrafi przełamywać to koło, przełamać po prostu koło.

Ono może tak uformować człowieka i tę postawę solidarnościową w nim wytworzyć, rozumiem.

Często jedno doświadczenie nie, chociaż pewnie tak duże jak Karnawał Solidarności to już tak, tak to postrzegam.

A może to jest po prostu taki urok tej kryzysowej Solidarności, że ona jednak ma swój koniec i nie ma w tym nic złego.

Bo po prostu na początku kryzysu pojawia się ten wspólny cel wyjścia z tego kryzysu, a gdy znajdują się jakieś konkretne rozwiązania, zaczynamy się różnić i wtedy już tej Solidarności nie ma.

Tak, to mnie bardzo, bardzo też mnie poruszyło, jak przed chwilą Pan mówił, właśnie nawiązał do Związku Solidarności, że chyba ważna jest równowaga pomiędzy interesem, który postrzegamy w solidarnościowym działaniu, a tym dobrem wspólnym.

I ta natychmiastowość w kryzysowej Solidarności jest jej wielką zaletą i myślę, że warto doceniać to, nawet jeżeli właśnie... Myślę, że to jest pewna tendencja, pewna opowieść, którą przyzwyczailiśmy się sobie opowiadać.