Mentionsy

Aniu, może od ciebie bym chciała zacząć.

Na pewno to było dla mnie wielkie przeżycie, wielka wiedza też taka i myślę, że jak zapytałaś, gdzie nas doprowadziła pierwsza książka, Ania zaczęła mówić o pracy, a ja sobie pomyślałam o swoim życiu osobistym, że ja po poznaniu tych wszystkich bohaterek w pierwszej części, po dostaniu takiej dawki

I ja myślę, że nie wiem, czy to było tylko działanie książki, ale nie byłam wcześniej tak pewna i tak silna i tak zdeterminowana w realizowaniu swoich marzeń.

I to, co się zadziało po wydaniu tej książki, wiele innych książek, potem wiele innych inicjatyw przez te wszystkie lata, to jest ogromna zmiana i ogromne budowanie takiej siły naszej wspólnej pomocy, takich kół wsparcia.

Aniu, wróćmy do tych spotkań właśnie, bo piszesz o tym we wstępie do brakującej połowy dziejów 2.

A potem wybuchła wojna i w naszym mieszkaniu zamieszkała Katia ze swoim synem Danią.

To już zostawiam państwa uznaniu, ale ewidentnie to jest ten przykład, w którym uczyniono oręż przeciwko kobiecie z tego, co akurat było pod ręką i używano go bezwzględnie również po to, żeby ją uciszyć.

Sama po zadaniu pytania o to, czym zajęłaś się w tej książce, sprowadziłam tę rozmowę na boczny tor, ale przyznaję Państwu, bardzo interesujący.

Więc wróćmy jeszcze, Aniu, gdybyś mogła w paru zdaniach... Ja bardzo chciałam też odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ kolejna anegdota brzmi tak, że rozdział Życie prywatne miał być jednym z rozdziałów pierwszego tomu.

To się szczęśliwie udało i to jest też ten właśnie ważny moment, w którym naprawdę coś się zmienia też w opowiadaniu historii w Polsce.

Ja mam pytanie Aniu do Ciebie.

Ja swoją rolę widzę w syntetyzowaniu i czytaniu dla państwa i czasem za państwa tych często trudno dostępnych, niskonakładowych akademickich wydawnictw, w których ta cała wiedza jest i jest już od lat, ale nie dla wszystkich jest dostępna.

Szalenie się cieszę, że dzisiaj mogę tutaj być z paniami, z państwem i korzystając z okazji, zależy mi na tym, żeby wybrzmiało, co Aniu zrobiłaś w tej drugiej części, mianowicie dotknęłaś, zasygnalizowałaś temat niepełnosprawności i dla państwa, którzy może nie siedzą w tym temacie tak jak ja czy moje koleżanki, zajmujące się studiami o niepełnosprawności czy aktywizmem kobót z niepełnosprawnościami, może nie wiecie, że takie połączenie perspektywy niepełnosprawności i płci

Dlatego to, co Aniu zrobiłaś, że jakby w tej drugiej części wprowadziłaś, zasygnalizowałaś potrzebę, ale też, co bardzo mi zaimponowało, przyznałaś się do tego,

I takie pytanie do ciebie, Aniu.

Przede wszystkim bardzo dziękuję Magdo Tobie, bo to dzięki Tobie i Twojemu zadanemu mi kiedyś zupełnie z zaskoczenia dla mnie pytaniu, a co w tej Twojej nowej książce będzie o kobietach z niepełnosprawnościami?

I pytanie Aniu do ciebie, gdybyś mogła teraz wsadzić tam na szybcika jeszcze pięć kobiet, tak wiesz, możemy to załatwić może jeszcze, to kto ci przychodzi do głowy?

I bardzo dziękuję tym wszystkim, którzy i które wytrwały i wytrwali w tym oczekiwaniu, bo też te wszystkie wiadomości i sygnały przez te lata sprawiły, że ja nie zwątpiłam tak do końca, chociaż wątpiłam też wielokrotnie, czy to jeszcze ma sens, czy ja jeszcze umiem pisać.

Czy może wobec tego, co się dzieje w naszej herstorii, tak, w tym opowiadaniu o historii kobiet, czy po chłopkach Joanny Kuciel-Frydryszak, to w ogóle ma jeszcze sens, żebym ja pisała tę książkę, ale państwo mnie zapewniali, że jednak ma, więc teraz czuję się też zobowiązana, żeby nie dać, nie kazać państwu tak długo czekać i mam już pewien pomysł, opowiem chętnie w kuluarach.