Mentionsy

Chrześcijanin otwiera się na doświadczenie Boga, który nie jest jakąś tajemniczą siłą, nie jest energią,

W chrześcijaństwie Bóg udziela się człowiekowi, Bóg przejmuje inicjatywę i to udzielanie się Boga człowiekowi nazywamy łaską.

W religiach pozachrześcijańskich nie ma tego udzielania się Boga człowiekowi, więc ja muszę zdobyć pewne techniki, żeby za pomocą tych technik osiągnąć jakiś wymarzony stan.

To są pytania o tyle wrażliwe, że wiele osób praktykuje, z jednej strony deklarując się jako ludzie wierzący, wierzący w Boga, korzystający z sakramentów, dla których Kościół, rzeczywistość wiary, sakramentów, modlitwy jest jakoś ważna.

Więc wiele tych wątków z jednej strony religii, czy chrześcijaństwa, czy religii katolickiej, czy właśnie wiary w Boga, a z drugiej strony wątków zaczerpiętych z tradycji wschodu miesza się i łączy i wiele osób ma pytania, też często chodzi z takim zamętem, czy niepewnością w sobie, czy i w jakim zakresie te tradycje można łączyć.

Czasami nam się wydaje, że jest takie przekonanie, że to wszystko są tylko pewne zewnętrzne formy, a tak naprawdę jest tylko jedna droga do jednego Boga i te wszystkie rozmaite formy duchowości, formy skupienia, medytacji, religii to jak tak naprawdę jeden czy różne nurty, ale wpadające do tego samego strumienia albo płynące do tego samego celu.

Boga jest relacją z Bogiem, który, i tu jest istota całego problemu albo błogosławieństwo, można powiedzieć, z perspektywy chrześcijańskiej, który nie jest jakąś tajemniczą siłą, nie jest energią, nie jest jakimś doskonałym umysłem, nie jest jakimś racjonalnym prawem, ale jest osobą.

A więc po drugiej stronie, kiedy wchodzimy w doświadczenie Boga w tradycji chrześcijańskiej, to po tej drugiej stronie spotykamy nie coś enigmatycznego, nie jakąś energię, siłę, którą w taki czy inny sposób możemy sobie obłaskawić, czy opanować, czy podporządkować albo w jakiś sposób użyć dla własnego dobrostanu, czy rozwoju, czy poprawy kondycji.

Ale spotykamy osobę, doskonałą, świętą, wszechmocną, kochającą nas osobę, dokładnie chrześcijaństwo mówi trójjedynego Boga, Boga, który w swej boskiej naturze w trzech osobach udziela nam się i wchodzi w relacje z nami, więc nie jest to relacja oparta na jakimś pozyskiwaniu energii, na wchodzeniu w jakiś typ oddziaływania duchowego, ale jest to spotkanie.

To znaczy, że jeśli orientuje się na Boga, który jest osobą i buduje z Nim jakąś relację, relację, która polega na duchowej więzi, na duchowym związku, na odniesieniu, które wydarza się w ramach modlitwy,

Tutaj, kiedy wchodzimy w tę relację, to wchodzimy w spotkanie, w spotkanie osoby z osobą, a więc kiedy ja podążam w moim duchowym rozwoju do Boga,

W sposób pełny, zachowując swoje podmiotowe struktury, zachowując swoją osobowość i dążąc do pełni tego osobowego bytu, uczestniczyć w wiecznym życiu Boga, nie tracąc swojej podmiotowości i swojej osobowości.

Łączy się z tym, że ja, dążąc do Boga, jednocześnie w moim osobowym bycie, w mojej podmiotowości się coraz bardziej integruję, czyli staję się coraz bardziej kompletny.

Osoby, o wzajemnym oddaniu się sobie osób na uczestnictwie w wewnętrznym życiu Boga.

Nie jest możliwe, żebym ja łączył osobową wizję Boga i na przykład jakieś wątki panteistyczne, które są charakterystyczne dla religii czy dla tradycji, można powiedzieć, wschodu.

Z jednej strony na poziomie filozoficznym to są sprzeczności, więc jeśli ja chcę sobie to jakoś powiązać, bo wydaje mi się, że to ładnie do siebie pasuje, to tak naprawdę zamiast spotykać Boga, czy szukać Go, można powiedzieć, uczciwie takim, jakim On jest,

To zaczynam sobie konstruować trochę taki swój własny obraz Boga wedle moich oczekiwań, potrzeb, pragnień czy poruszeń i który ma de facto spełniać jakieś moje potrzeby czy pragnienia, ale niekoniecznie ma cokolwiek wspólnego z realnością, z rzeczywistością.

Ale które nie prowadzą do Boga takiego, jak postrzega go chrześcijaństwo.

Nie prowadzą do Boga osobowego.

Będąc na przykład na gruncie chrześcijaństwa, mając jakąś wizję Boga, dokonstruowywać z innych religii, czy adaptować, czy aplikować z innych tradycji religijnych, czy z innych można powiedzieć filozoficznych koncepcji, także tych właśnie wschodnich,

Wedle swoich upodobań, swoich oczekiwań konstruuje sobie obraz Boga, czyli konstruuje sobie obraz Boga na własny obraz i podobieństwo, na podobieństwo własnych oczekiwań, potrzeb duchowych, inspiracji czy fascynacji.

W związku z tym nie mam żadnej gwarancji, że to, co sobie skonstruowałem, czy ten obraz, który stał mi się bliski, który jest wynikiem jakichś moich poszukiwań, faktycznie ma jakieś przełożenie na coś obiektywnie realnego, na faktyczną Bożą obecność, Bożą miłość, na osobę Boga, który jest dla mnie dostępny i wchodzi ze mną w relację, czy chce wejść ze mną w relację.

I podążając za jego dobrą nowiną, zaczynamy szukać jakichś sposobów na samoregenerację, samoleczenie, na samouzdrawianie, które tej obecności Boga w zasadzie nie uwzględniają albo uwzględniają tylko marginalnie.

Dlatego chrześcijanin, kiedy modli się do Boga, to nie próbuje pozyskiwać dla własnego użytku ani jakiejś energii, ani sił, ani nie próbuje praktykować różnych technik, można powiedzieć, skupieniowo-oddechowych.

które mogą wydawać mi się właśnie wątpliwe, czy które pochodzą z takiego, można powiedzieć, kręgu kulturowego, który nie uznaje tej właśnie osobowej, pełnej, można powiedzieć, wprost chrześcijańskiej wizji Boga.

Więc zagrożenie duchowe czy zagrożenie duchowe w pierwszym rzędzie są jakąś formą przede wszystkim pomylenia pewnej wizji Boga, gdzie Bóg przestaje być właśnie kimś, kto wchodzi ze mną w relacje, a staje się kimś, kogo mogę zdobyć czy przyciągnąć na własną stronę po to, żeby osiągnąć dzięki temu pewne wymierne korzyści.

Chrześcijanin otwiera się na doświadczenie Boga.

Ponieważ w chrześcijaństwie Bóg udziela się człowiekowi, Bóg przejmuje inicjatywę i to udzielanie się Boga człowiekowi nazywamy łaską.

W religiach pozachrześcijańskich nie ma tego udzielania się Boga człowiekowi, więc ja muszę zdobyć pewne techniki, żeby za pomocą tych technik osiągnąć jakiś wymarzony stan.

Chrześcijaństwo ma w sobie tak wielki dynamizm, tak wielkie bogactwo, tak wielkie zasoby, że wykorzystując tylko te zasoby, które ma,