Mentionsy

Ada Ścisowski, brat diabła i bliski kuzyn czarownicy wedle podejrzeń profesora Gąsowskiego, był jednakże najściślej spokrewniony z uczciwym rodzajem ludzkim.

Jan Nepomucen Cisowski zalał się rumieńcem od wschodu do zachodu pyza tej gęby.

Co się już od dawna należało znużonej i wrzaskiem pobitej pani Cisowskiej.

Pani Cisowska wyrażała wprawdzie półgłosem obawy, że awanturnicze pokolenie młodych Cisowskich, puszczony samopas na morski brzeg i nieupilnowane, może w znacznym procencie z miejsca się utopić.

W razie niebezpieczeństwa zresztą donośny krzyk młodych Cisowskich będzie prawdopodobnie słyszalny nawet w Szwecji.

Cisowski, potężny jasnowidz, uśmiechnął się niefrasobliwie, jak gdyby nic się nie stało.

Panowie profesorowie też wiedzieli o tym, że siódmoklasista Adam Cisowski jest wyjątkowym ananasem w szkolnym ogrodzie.

Cisowskiego mało to wszystko obchodziło, gdyż wybierał się nad morze, więc czasem pomrukiwał z radości.

Wielki Cisowski raczył się zająć tajemniczą sprawą.

Słońce, złoty ptak nie przeleciało jeszcze z jednego drzewa na drugie, a już sprzymierzona klasa szósta wiedziała o tym, że potężne oko Cisowskiego wbije się jak sztylet w mrok i czarność.

Butem rzuconym celnie i z należytą wprawą uspokoił rozwrzeszczane młodsze pokolenie Cisowskich, które wybierało się na świąteczną wycieczkę z większym hałasem niż hordy atyli, wybierające się na przechadzkę po Europie.

Mocne dryblasy chwyciły Adama Cisowskiego i uniosły go w górę, jak rzymscy legioniści Nowego Cezara.