Mentionsy

Chociaż Sue Ellen nie była ode mnie dużo starsza ani dużo większa, drobna pieguska z krzywymi zębami, podparła się jedną ręką pod bok, przybierając pozę zniecierpliwionej, pyskatej nastolatki.

Razem z Ryan przeglądałyśmy się bez przekonania, jak Sue Ellen dziabie łopatą ziemię.

Sue Ellen odrzuciła łopatę na bok i potarła brudną dłonią policzek.

Ryan i Sue Ellen już zaczęły biec w jej kierunku, ale krzyknęłam do nich, zaczekajcie, musimy przysiąc, że wrócimy tu za sto lat.

Sue Ellen obróciła się w pół kroku, uniosła brew i spojrzała na mnie, jakby wyrosła mi druga głowa.

Nie mam zamiaru wracać tu za rok, żeby wykopać to, co przed chwilą zakopałyśmy, prychnęła Sue Ellen.

No przecież wiem, wycedziła Sue Ellen głosem pełnym jadu, a jej wściekłe, zielone oczy zwęziły się w szparki.

Miałam teorię, że Sue Ellen jest taka zagubiona, bo tkwi pośrodku między nami.

Sue Ellen często mówiła mi, że mogę sobie wziąć jakąś zapomnianą zabawkę albo koszulkę, z której wyrosła, a po kilku dniach, kiedy zobaczyła mnie w tym ciuchu, wycofywała się z umowy i twierdziła, że niczego takiego sobie nie przypomina.

Sue Ellen skrzyżowała ręce i stała nieruchomo, jakby wrosła w ziemię.

Ryan pociągnęła Sue Ellen za rękaw i sama sprunęła na dłoń, zanim podała ją siostrze.

Patrząc z obrzydzeniem na jej rękę, Sue Ellen przyłożyła pięść do ust, jakby zrobiło jej się niedobrze.

Naprawdę rozzłościło to Sue Ellen, bo prychnęła jak wściekły szop i napluła sobie na dłoń kropelkę wielkości ziarenka grochu.

Ryan i Sue Ellen popędziły do samochodu, a ja znów zostałam w tyle, wciąż zatopiona w myślach.