Mentionsy

Nadworny zegarmistrz i astronom od piętnastu lat byli już w drodze, a jeszcze nie natrafili na ślad orzecha krakatuka.

Czyż nie jest nam wszystko jedno, gdzie będziemy szukać tego fatalnego orzecha Krakatuka?

Po czym opowiedział mu historię księżniczki Pirlipaty, mysi, baby i orzecha Krakatuka, Krzysztof Zachariasz aż klaskał w ręce z wielkiego zdumienia i wołał raz po raz – ach, kuzynie, kuzynie, cóż to za dziwaczna historia.

Słowem, że nigdzie nie udało mu się natrafić chociażby na ślad orzecha krakatuka.

O mój kuzynie, mój drogi kuzynie, jesteś uratowany, bo jeżeli się nie mylę, posiadam właśnie orzech Krakatuka.

Wątpliwości co do tego, czy orzech tokarza lalek był istotnie orzechem Krakatuka, ustąpiły, kiedy nadworny astronom zeskrobał ostrożnie po złotę.

Na orzechu widniało słowo Krakatuka wyryte w korze chińskimi literami.

Wierz mi, żeśmy znaleźli nie tylko orzech Krakatuka, lecz także młodego człowieka, który go rozgryzie i księżniczce Pirlipacie poda jądro piękności.

Powtórę zaś, musimy po powrocie do stolicy starannie ukryć, żeśmy przywieźli młodzieńca, który ma rozgryźć orzech krakatuka, gdyż powinien on zjawić się dopiero po pewnym czasie.

Zegarmistrz i astronom natychmiast po znalezieniu orzecha Krakatuka zawiadomili o tym stolicę.

Jeden za drugim podchodziły żółtodzioby i łamały sobie zęby i szczęki o orzech krakatuka, nie przynosząc tym najmniejszej ulgi księżniczce.

Ach, gdyby to on rozgryzł orzech krakatuka i został moim mężem.

Młody Drosselmeier złożył grzeczny ukłon królowi i królowej, a także księżniczce Pirlipacie, wziął z rąk najwyższego mistrza ceremonii orzech Krakatuka, włożył go między zęby, pociągnął mocno za warkocz i krach!

Twardy orzechu krakatuka, przez ciebie śmierć już do mnie puka.