Mentionsy

Dziewczynka spojrzała w stronę wskazaną przez dziadka.

Klara zdziwiła się bardzo, usłyszawszy, że ten elegancki pan nazywa dziadka do orzechów księciem.

Nie miała jednak czasu zastanawiać się nad tym, bo usłyszała nagle tyle cienkich, zmieszanych głosików, taki radosny zgiełk i wybuchy śmiechu, że natychmiast zwróciła się do dziadka do orzechów z zapytaniem, co by to mogło oznaczać.

Hałas stawał się coraz głośniejszy, a tu i ówdzie zaczynało już bić się i popychać, gdy nagle ów pan w brokatowym szlafroku, który w bramie nazwał dziadka do orzechów księciem, wdrapał się na sam szczyt sękacza, po trzykroć uderzył w przeraźliwie dźwięczące dzwony i po trzykroć głośno zawołał – cukierniku, cukierniku, cukierniku.

Zanim zdążyła się zwrócić z zapytaniem do dziadka do orzechów, ten zaczął mówić.

Damy uściskały serdecznie dziadka do orzechów, wołając z radosnym wzruszeniem.

Teraz damy poprowadziły Klarę i dziadka do orzechów w głąb pałacu, do sali, której ściany zrobione były z kryształów mieniących się wszystkimi możliwymi barwami.

Księżniczki poprosiły Klarę i Dziadka do orzechów, by zajęli miejsca, a same zabrały się własnoręcznie do sporządzania uczty.

Najpiękniejsza z sióstr Dziadka do orzechów, jak gdyby odgadując ukryte życzenia Klary, podała jej malutki złoty moździerz i powiedziała