Mentionsy

Dobrze, odparł dziadek do orzechów.

Dziadek poszedł naprzód, a Klara za nim.

Dziadek wdrapał się zręcznie po listwach i ornamentach szafy, po czym chwycił za frędzlę umocowaną na sznurze do tylnej strony futra.

Gdy dziadek pociągnął za frędzlę, przez rękaw futra opuściły się ozdobne schodki z drzewa cedrowego.

– Niech pani wejdzie – powiedział dziadek do orzechów.

Jesteśmy na łące cukrowej, rzekł dziadek do orzechów, a teraz pójdziemy przez tamtą bramę.

Brama ta, jak objaśnił Dziadek do orzechów, nazywała się bramą migdałowo-rodzynkową, zwaną także bramą łakomczuchów.

Jesteśmy w lesie gwiazdkowym, droga panno Klaro, pośpieszył z odpowiedzią dziadek do orzechów.

Dziadek do orzechów klasnął w swe małe dłonie i w tej samej chwili ukazali się mali pasterze w towarzystwie maleńkich pasterek, a za nimi panowie i panie w strojach myśliwskich.

Niech mi pani wybaczy, droga panno Klaro, powiedział dziadek do orzechów, że balet udał się tak marnie.

To potok pomarańczowy, odpowiedział dziadek do orzechów na zapytanie Klary.

Ta wioska nazywa się Piernikowo, objaśnił dziadek do orzechów, a leży nad strumieniem miodowym.

Dziadek do orzechów skierował się w tę stronę.

Jesteśmy w smakołykach, powiedział Dziadek do orzechów.

Dziadek do orzechów ruszył szybko dalej, a za nim zaciekawiona Klara.

Dziadek do orzechów uśmiechnął się z przekąsem, czego Klara nigdy dotąd u niego nie spostrzegła i powiedział.