Mentionsy

No i właśnie o tym pisze Lila w gruncie rzeczy.

Tą watą są rozmaite iluzje, którymi lubimy się otaczać, żeby nasze życie było jakoś bardziej znośne i Lila wśród takich iluzji wymienia mit niewinnego dzieciństwa, nurt związany z uczuciem nostalgii, niechęć do wywodów naukowych.

I jak pięknie pokazuje Lila, zazwyczaj źródłem jest to, że ktoś kiedyś bardzo wierzył i się w tym rozczarował.

Lila ciekawie pisze i wnikliwie chyba.

I autor, Blila, czyż kiedykolwiek stworzono niebezpieczniejszy eliksir dla duchowych tyranów.

Pytanie jest takie, czy my się dzisiaj jakoś tak bardzo różnimy od tych Atyńczyków, którzy go na to skazali i Lila pokazuje, że nie bardzo, nie bardzo, nie bardzo.

Lila mówi tak.

To znaczy, chodzi o to, żeby ten Lila pokazuje potrzebę jakiejś podmiotowości.

Więc mimo tych wszystkich przytyczków, Lila jednak jest nieodrodnym synem Zachodniej Akademii Świata, który właśnie przez oświecenie został stworzony.