Mentionsy

Gomrowicza, Witkacego, Szulca, Marii Janion, Juliana Kornhausera, używa Pani też takiego sformułowania, że wybiera Pani autorów niecofających się przed ryzykiem utraty akceptacji.

Przykład Szulca.

Szulc jest autorem naprawdę ważnym dla bardzo wielu ludzi, a to nie była literatura, która nie wymagałaby odwagi wtedy, kiedy powstawała.

Kiedy my patrzymy już zupełnie z przeciwnego brzegu, kiedy już ktoś się skanonizował, ustawił, ucukrował, że tak powiem w literaturze, no to łatwo sobie można powiedzieć, no to być Brunonem Szulcem świetnie.

To nie tak, że proces literacki składa się z samych ekstremów i z samych, nie wiem, Szulców, Gombrowiczów.