Mentionsy

I ona była obfita w emocje, bo tak na przykład od pierwszego gongu gdzieś widziałem przewagę właśnie Herery, gdzieś widziałem, że on tam bardzo dobrze się tam rozkręca, zwłaszcza tymi dżabami w dół tam ładnie Nunę załapał.

Naprawdę szybko bił, dużo bił, może nie były to jakieś te kombosy, herery, może nie były jakoś bardzo zgrane i zgrabne, ale po prostu było ich dużo, więc można powiedzieć, że w swoich ciosach szedł bardziej na ilość niż na jakość, ale to zupełnie gdzieś wystarczyło.

No i przede wszystkim też bardzo u Herery mi się podobała praca tą długą gardą i też tak zwaną ramką, czyli tutaj tak szybko wytłumaczę, chociaż kamerka by mi się przydała, że ramka to jest gdzieś ten moment, że kiedy przeciwnik zasłania się podwójną gardą, no to wystawiacie tą tak zwaną ramkę, czyli gdzieś przednią rękę lekko ugiętą i

Z mankutami, z boksowaniem na mankuta, bo gdzieś faktycznie widziałem, że Nunes gdzieś nieraz próbował wyprowadzić jakąś akcję, zrobić coś, ale gdzieś potykał się o tą prawą nogę Herery, która gdzieś była wystawiona i nieraz go to wybijało z rytmu.

No to było to takie starcie myślącego Nuneza i według mnie takiego troszkę prostoliniowego Erery, który no wręcz miałem wrażenie, że na chama chciał czasami znokautować rywala.

W końcówce pierwszej rundy jak go powalił, no to też mi się wydaje, że zauważył u Erery to,