Mentionsy

Albert Sosnowski był pierwszym Polakiem, który podjął próbę przełamania dominacji braci Kliczko w bokserskiej wadze ciężkiej.

Poza jedną fajną zagrywką i niezłym sierpowym od Sosnowskiego z trzeciej rundy, Witalij raczej nie był Polakiem przejęty.

Albert Sosnowski karierę sportową rozpoczynał od kickboksingu.

Był to niezły zastrzyk dla budowania popularności Sosnowskiego i właśnie wtedy zaczęły rodzić się porównania do Gołoty.

Karierę Sosnowskiego budowano powoli.

Taka ciekawostka, dawno temu w 2001 roku Sosnowski poległ w walce o pas WBC, ale był to młodzieżowy tytuł.

Po wygranej nad Widozem Sosnowski trafił na 13 miejsce rankingu WBC, co otwierało mu drogę do walki o pas Mistrza Świata.

Mieli walczyć 9 kwietnia 2010 roku, ale Sosnowski zostawił sobie otwarte opcje czekając na propozycję od ekipy mistrza WBC Witalija Kliczki.

Dla Sosnowskiego była to świetna wiadomość.

Oficjalnie 9 marca Sosnowski podpisał kontrakt i musiał szykować się na Kliczkę.

Wielu było zaskoczonych zestawieniem Sosnowski kontra Kliczką.

Witalij Kliczko i Albert Sosnowski zmierzyli się 29 maja 2010 roku w Gelsenkirchen w Niemczech.

Wchodził do starcia z bilansem 39 zwycięstw i 2 porażki, a Sosnowski z bilansem 45 zwycięstw, 2 porażki i 1 remis.

Wkrótce wybrzmiał słynny dzwon Kliczki zapowiadający mistrza, który dla Sosnowskiego okazał się zwiastunem porażki.

Sosnowski chował się za podwójną gardą, zadawał lewy z wejściem i słusznie pozostawał czujny na ewentualne kontry, dzięki czemu na początku nie przyjął żadnych mocnych ciosów.

I po jednej z tych kiwek Sosnowski ładnie trafił lewym sierpowym po zejściu.

Od ósmej rundy dorzucił sporo podbródkowych, niegroźnych, raczej rzucanych z luzu dla zaskoczenia lub wycofania rywala, co skutecznie blokowało ówczesny plan Sosnowskiego, klasyczny polski nurek za podwójną gardą do skrócenia dystansu.

Sosnowski boksował bardzo defensywnie, czuć było, że boi się Kliczki.

Walka była wybitnie jednostronna, Witalij wręcz lekceważył rywala, z opuszczonymi rękami wysuwał twarz do przodu, a gdy Sosnowski wlatywał, odchylał się i łapał go ciosem w locie.

Zaczął zadawać zdecydowanie więcej prawych prostych, zamykał Sosnowskiego pod linami i robił się bardzo agresywny.

Przymroczony Sosnowski musiał wycofać się do narożnika, gdzie przyjął kolejny mocny cios, już ostatni w tej walce.

Sam Kliczko nie zaboksował zresztą jakoś szczególnie, moim zdaniem mógł zawieść tu obóz przygotowawczy Sosnowskiego, bo nie zobaczyliśmy żadnego gameplanu poza najprostszym, byle skrócić dystans i umieścić jakiekolwiek ciosy.

Ukrainiec prowadził walkę od pierwszego gongu i odniosłem wrażenie, że celowo czeka aż Sosnowski całkiem zmęczy się próbami ataku i stanie się łatwym celem.

Sosnowski był świetnie przygotowany i niezwykle pewny siebie.

Gdyby Sosnowski wygrał, Kliczko i tak miał klauzulę rewanżową.

W wywiadzie dla Newsweeka Sosnowski podzielił się przemyśleniami z walki i opowiedział o taktyce.

Po Sosnowskim pokonał kolejno Shannona Briggsa.

A także Górala, Tomasza Adamka, którego podobnie jak Sosnowskiego zatrzymał w 10 rundzie.

Bo po tej walce kariera Sosnowskiego runęła z klifu.

Później Sosnowski wrócił na wyspy i próbował swoich sił w turnieju Prize Fighter, czyli trzy rundowych zawodowych walkach, raz odpadł w półfinale, kolejny w ćwierćfinale.

Sosnowski zakończył karierę w 2017 roku po szybkiej porażce z Łukaszem Różańskim.

Myślicie, kto z duetu Sosnowski i Adamek sobie lepiej poradził z Witalijem?