Mentionsy

Widzimy go siedzącego przy komputerze z twarzą wlepioną w ekran.

Nie wiemy ile ma dokładnie lat, ale wygląda na dorosłego.

Bardzo młodego dorosłego dodajmy.

Jolka nie jest żywą istotą.

To jeden z silników sztucznej inteligencji, której używa Tomek i który nazwał Jolką, bo tak jest zabawnie.

Jolka ma zmysłowy głos jak z reklamy śliwki w czekoladzie, a jej algorytm obsługi rozmowy z Tomkiem został przez niego ustawiony tak, żeby była miła, uczynna, no i może tylko odrobinę zadziorna, bo takie dziewczyny Tomek lubi najbardziej.

To nie tak, że Tomek nigdy nie próbował rozmawiać z prawdziwą dziewczyną.

I owszem, podejmował takie próby wiele razy, ale jakoś tak zawsze wyszło, że finalnie wszyscy się z niego śmiali.

Tam przynajmniej można jakoś po ludzku pogadać.

Dowiedzieć się, jak zrobić jajka we frajerze, co to jest neurodywergencja i zapoznać się z jednostronnicowym streszczeniem dowolnej modnej powieści, żeby nie musieć jej czytać.

Ale nie każdy dzień jest taki sam.

To te, w których próbuję sobie zadać pytanie, kim jestem teraz wobec tego, co się właśnie wydarza w moim życiu.

I jedyne, co słyszy, to jesteś Tonkiem.

Której to odpowiedzi udziela mu Jolka, jedyny życzliwy mu głos w ramach abonamentowej opłaty.

Teraz przenieśmy naszą uwagę na Zosię.

Tu też nie wiemy ile ma dokładnie lat, ale już raczej dzieckiem nie jest, ale co najważniejsze.

Przez te wszystkie lata swojego krótkiego życia zorientowała się, że hejt sieciowy może nie ominąć nikogo.

Nieważne czy jesteś ładna, czy bogata, czy nie i czy masz coś do powiedzenia, czy też raczej nie za wiele.

Zosia więc uodporniła się na te wszystkie przytyki, a czasem niewybredne żarty i opinie z sieci.

Jakoś z tym żyje.

Nie, stresu chyba nie ma, ale czasem pojawia się dół, szczególnie kiedy Zosia zadaje sobie pytanie, czy nadal mogę ufać innym, a nawet sobie.

Czy świat w ogóle ma sens?

W badaniu przeprowadzonym w 2025 roku na grupie niespełna 600 nastolatków mającym na celu ustalenie związku pomiędzy cyberprzemocą, lękiem i depresją ustalono, że ci badani, u których zanotowano wyższą odporność i owszem reagowali na cyberprzemoc z niższym poziomem stresu, spodziewano się, że niższy poziom stresu będzie oznaczał w tych przypadkach również niższy poziom lęku.

I tutaj naukowców spotkała niespodzianka, bo jak się okazało te dwa efekty nie muszą iść ze sobą w parze.

Część badanych i owszem odczuwała mniejszy stres, ale jednocześnie ich poczucie lęku utrzymywało się na wysokim poziomie.