Mentionsy

Nie z głodu, nie ze starości i nie przez wojnę.

Umierasz, bo ukąsił cię wąż.

Trucizna rozchodzi się w twoim ciele, odbiera ci oddech, serce wali jak szalone.

Nie uciekać, tylko spojrzeć?

I Jezus powie później, tak samo trzeba spojrzeć na Niego, aby mieć życie wieczne.

To tutaj wysoko i blisko Boga rodzą się myśli, którymi dzielę się w podcaście JaMH.

Nowe odcinki publikuję zawsze z piątku na sobotę.

Izraelici wędrują przez pustynię.

Droga ciągnie się bez końca, jedzenie wciąż to samo, horyzont nie zmienia się od tygodni, ludzie są zmęczeni i sfrustrowani.

Zaczynają szemrać przeciwko Mojżeszowi i przeciwko Bogu.

Wreszcie Izraelici przychodzą do Mojżesza i mówią Zgrzeszyliśmy, bo szemraliśmy przeciw Bogu i przeciw Tobie, wstaw się za nami.

To, co było źródłem śmierci, staje się znakiem życia.

Spojrzenie na tego węża miało przyciągnąć wzrok.

Po wiekach Izraelici zaczęli traktować miedzianego węża jak święty przedmiot sam w sobie.

Tak łatwo pomylić symbol z rzeczywistością.

Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne.

Na pustyni spojrzenie dawało życie doczesne.

Spojrzenie na Jezusa daje życie wieczne.

Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.

Nie tylko sprawiedliwi, nie tylko gorliwi, nie tylko ci, którzy już są w Kościele.

Jezus nie przychodzi jako sędzia, ale jako zbawiciel.

Nie po to, żeby wyliczać winy, ale żeby dać życie.

Izraelici mogli wiedzieć, że Mojżesz postawił węża.

Ale ocalenie przychodziło tylko wtedy, gdy spojrzeli z ufnością.

Gdzie patrzę, gdy kąsają mnie węże życia?