Mentionsy

A dziś także o ultimatum premiera Tuska dla nowych ministrów.

A jeśli chodzi o podsumowanie oceny tego szkodnika, którego Tusk trzymał półtora roku, to może oddajmy głos ministrowi Sienkiewiczowi.

premiera Tuska, że jest taki jasny głos, nie takie trele molele, nie mizianie, nie takie dziękujemy, zasłużony tego.

Ultimatum Tuska, czyli ultimatum premiera.

Pamiętacie chyba tuż po tej rekonstrukcji, czy jakoś tak mówiłem, że premier Tusk z jednej strony się trochę nauczył nowych reguł gry, że to już nie jest to ciemne społeczeństwo, które się da, wiecie, jakimiś tam dupą maryną odwrócić od spraw najważniejszych i ciągle zmieniać narrację, tematy, mydlić oczy.

To myślę, że wreszcie do Tuska dotarło.

Być może, tak jak przewiduję, była to suma różnych czynników, oddziaływania i wreszcie Tusk wziął się do roboty.

Bo tak jak wiecie, Tusk jest wizjonerem.

No i Tusk tak rzuca tę wizję i zróbcie.

Tusk zna te swoje słabości i ograniczenia i wiedział, że on tak może trzy dni to ich popilnuje, a później no to tam znowu tam będzie o jakichś wizjach myślał albo zagrał gałę.

Ale to pokazuje, że Tusk nie ma głowy do tych szczegółów i takiego rozliczania codziennego takiej mozolnej pracy jako taki przywódca, ten roboczy polowy tak zwany.

Może powiedzmy na razie pozytywnie patrząc na Tuska, że on może wyciąga jakieś wnioski po tym półtora roku, że rzeczywiście mu się towarzystwo rozjechało, bo i wprowadza tą dyscyplinę przynajmniej ministrów i jeszcze gościa im wyznacza, który ma ich kontrolować.

I tu niekonsekwencja Tuska, jakaś słabość, przyjaźń, coś złego w tym obszarze, że tego Siemoniaka całkowicie nie wyrzucił i albo Kierwińskiemu nie dał wszystkiego, albo poprosił ministra Sienkiewicza o powrót.