Mentionsy

Opierając się na tych poszlakach, komisarz policji i kapral żandarmerii od razu udali się do pokoju Andrei.

– No, no, no – rzekł kapral, a był to stary lis, zjadł zęby na służbie w policji.

Mówimy, że wskazywały, bo kapralowi ten jeden dowód nie wystarczał.

Kapral kazał sobie przynieść pęk słomy, włożył do kominka i podpalił.

Jego doświadczenie równało się doświadczeniu żandarma, choć żandarm miał już stopień kaprala.

Przez chwilę łudził się, że jest już ocalony, bo usłyszał, jak kapral woła do dwóch żandarmów.

Andrea domyślił się, że prawdopodobnie w jednym z tych okien dojrzy zaraz głowę kaprala żandarmerii.

W tej samej chwili w ścianie ratusza otworzyło się małe okienko i pojawiła się w nim głowa kaprala.

Kapral, spokojny i godny jak prawo, które reprezentował, przeszedł przez plac, nie odpowiadając na pytania kłębiącego się tam tłumu i wrócił do hotelu.

Ledwie zacny funkcjonariusz wypowiedział te słowa tonem właściwym dla każdego kaprala żandarmerii, gdy rozległ się przeraźliwy krzyk i gwałtownie rozdzwonił się dzwonek na dziedzińcu.

– zawołał kapral.

Nabite, panie kapralu!

Kapral z komisarzem znikli na wewnętrznych schodach.

Odprowadziły ich szepty i poruszenie tłumu, który usłyszawszy, co mówił kapral, przekazywał sobie rewelacje o poszukiwanym.