Mentionsy

Widzieliśmy w poprzednim rozdziale, jak pani Danglar zapowiedziała oficjalnie pani de Vilfort ślub Eugenii z panem Andreą Cavalcanti.

Wróćmy więc do poranka owego dnia, tak brzemiennego w tragiczne wydarzenia, i przenieśmy się myślą do kapiącego od złoceń salonu przedmiotu dumy jego właściciela, pana barona Danglare.

Istotnie, panna Danglare poprosiła przez pokojówkę o spotkanie z ojcem i wyznaczyła na miejsce tej rozmowy złoty salon.

Danglar kiwnął głową na znak, że zadowala go to wyjaśnienie.

Wobec znajomych, a nawet wobec służby, Danglar pozorował poczciwca i pogłażliwego ojca.

— mruknął Danglar.

— zawołał Danglary.

No bardzo dobrze, rzekł Danglar, który wysłuchał tej tyrady z niezmąconą zimną krwią, ale nie zrozumiał ani słowa.

Danglar podskoczył na fotelu, wznosząc jednocześnie oczy i ramiona do nieba.

Podaj mi przyczynę, rzekł Danglar, którego mierny umysł zdawał się uginać się pod ciężarem tego bezlitosnego logicznego rozumowania.

— wyszeptał Danglar, blednąc.

Danglar, widząc córkę uśmiechniętą i okazującą dumę, która graniczyła z bezczelnością, nie mógł powstrzymać brutalnej myśli, która zdradziła się w jednym okrzyku.

— Córko — podjął Danglar — kiedy ojciec żąda, aby córka wyszła za mąż, zawsze czyni to z jakiegoś powodu.

— Trafiłaś na dobre wyrażenie, córeczko — rzekł Danglar, wbijając sobie paznokcie w piersi, ale na jego pospolitej twarzy nadal gościł uśmiech, który dowodził nie braku inteligencji, lecz uczuć.

– wycedził Danglar blady z gniewu.

Ale przecież mówię ci, zawołał Danglar, że z tymi trzema milionami... Myślisz, ojciec, że...

Danglar przygryzł sobie wargi.

Danglar ujął dłoń córki w swoje ręce i uścisnął ją mocno.

Danglar skinął głową na znak, że nie ma już nic do powiedzenia.

Pięć minut później zabrzmiał fortepian pod palcami panny d'Armilly, a panna Danglar zaśpiewała arię Brabantia, rzucającego przekleństwo na Desdemone.