Mentionsy

Samobójstwo Tymczasem Monte Christo także wrócił do miasta w towarzystwie Emanuela i Maksymiliana.

Monte Christo wychylił głowę z powozu, rozmówił się z nim szeptem i intendent znikł.

No chwileczkę, przerwał Monte Christo.

— Owszem — odparł Monte Christo.

— uśmiechnął się raz jeszcze Monte Christo.

Zamiast odpowiedzieć, Monte Christo wyciągnął rękę do młodzieńca.

Monte Christo otworzył drzwiczki.

Morel zniknął w Alei Marinii, a Monte Christo skierował się prosto do Bertuccia.

Monte Christo zabrał Bertuccia do gabinetu, napisał list, któryśmy już czytali, i oddał go intendentowi.

Od kilku dni Monte Christo zaczynał pojmować, a długo nie śmiał w to wierzyć, że na świecie są dwie Mercedesa, to znaczy, że może jeszcze poznać szczęście.

– Nie wiem, czy się skończyło, moja kochana – rzekł Monte Christo, biorąc ją za ręce.

– Monte Christo uśmiechnął się.

Monte Christo złożył pocałunek na tym czole, tak czystym i pięknym, a od tego pocałunku zabiły dwa serca, jedno gwałtownie, drugie głucho.

Winniśmy w choć kilku słowach wyjaśnić te odwiedziny, których Monte Christo być może się spodziewał, ale nasi czytelnicy z pewnością nie.

— Do hrabiego de Monte Christo.

Monte Christo odprowadził Heidi i nakazał wprowadzić hrabiego do salonu.

– rzekł spokojnie Monte Christo.

— Pozostaje mi więc tylko zapytać — rzekł Monte Christo — czemu zawdzięczam przyjemność oglądania pana o tak wczesnej porze?

Wszystko to prawda, rzekł Monte Christo z przerażającym spokojem.

— Mój panie — odparł zimno Monte Christo — nie sądzę, abyś przyszedł do mnie po to, aby mi opowiadać o swoich domowych problemach.

— Póki jeden z nas nie zginie — powtórzył Monte Christo, skinąwszy lekko głową.

Istotnie, rzekł Monte Christo, świadkowie byliby niepotrzebni.

No, no, odparł Monte Christo z taką samą irytującą flegmą.

W Paryżu nazwałeś się Hrabią de Monte Christo.

Monte Christo zbladł straszliwie.