Mentionsy

– Danglar.

Jeśli tylko Danglar okaże się winnym, to nim minie ten dzień, jeden z nas zginie.

Chcesz iść do pana Danglarsa?

Jeżeli Danglar nie zechce się ze mną pojedynkować, to zabiję mu zięcia.

Danglar, wiedząc, co wydarzyło się w przeddzień, zabronił go wpuszczać.

Słysząc rozkaz Danglarsa, pchnął drzwi i wpadł do gabinetu Bankiera, a za nim Beauchamp.

Danglar zbladł.

Danglar pomyślał z nadzieją, że odwiedziny Alberta zawdzięczał czemuś innemu niż sądził z początku.

— Mój panie — rzekł Danglar, pobladły z gniewu i ze strachu — uprzedzam pana, że kiedy spotykam na swej drodze wściekłego psa, zabijam go, nie czując się wcale winnym, a przeciwnie uważam, że wyświadczyłem społeczeństwu przysługę.

Danglar cofnął się.

– zawołał Danglar ze szczerością i przekonaniem, które wynikały nie tyle ze strachu, ile z sympatii, jaką w głębi duszy żywił dla nieszczęśliwego młodzieńca.

Panie kochany, rzekł Danglard, ja nikogo nie oskarżam.

Danglar bronił się tchórzliwie, ale stanowczo, z pewnością siebie, jak człowiek, który jeśli nie mówi nawet całej prawdy, to przynajmniej jej część, a dyktuje mu to nie tyle sumienie, ile strach.

Przecież nie chodziło mu o winę Danglarsa czy Monte Christa.

Tu zaś było oczywiste, że za Danglar bić się nie będzie.

A więc o wszystkim doradził Danglarsowi, by napisał do Janiny.

— Pan Danglars wykonał tutaj tylko najbardziej mokrą robotę.

Albert odwrócił się do Danglarsa i rzekł.

Danglars odprowadził ich aż do drzwi i przy drzwiach jeszcze raz zapewnił Alberta, że osobiście nie żywi żadnych wrogich uczuć do pana hrabiego de Morcer.