Mentionsy

Monte Christo aż krzyknął z radości, widząc, że młodzieńcy przyszli razem.

– zdziwił się Monte Christo.

Panowie, rzekł Monte Christo, tak bardzo nie wtrącałem się do tej sprawy, że moje stosunki zarówno z teściem, jak i z tym młodym człowiekiem nieco się ochłodziły.

— Ale mimo wszystko — mówił Monte Christo — chyba nie jesteś pan w humorze.

— A wie pan, kochany wicehrabio — rzekł Monte Christo — mam na tę chorobę niezawodne dla pana lekarstwo.

– rzekł Monte Christo po wyjściu redaktora.

Ale czy pozwoli pan, by wyjechał pan z człowiekiem, którego nazywają hrabią de Monte Christo?

Ach, doprawdy, westchnął Monte Christo.

Monte Christo spuścił oczy i westchnął.

— O, można i prędzej — odparł Monte Christo.

Monte Christo uśmiechnął się jeszcze, skinął w szybu głową, po czym przystanął na chwilę, pogrążając się w zadumie.

No, no tak, rzekł Monte Christo.

Na szczycie najwyższego z nich powiewała flaga z herbem hrabiego de Monte Christo.

Wszystko tutaj, jak i w każdym innym miejscu, w którym Monte Christo bawił choćby dwa dni, było urządzone z najwyższym komfortem.

Cały dzień upłynął na rozmaitych rozrywkach, w których wynajdywaniu Hrabia Monte Christo był wprost niezrównany.

Trzeciego dnia wieczorem Albert zasnął w fotelu przy oknie, wyczerpany nieco takim trybem życia, które dla Monte Christo wydawało się fraszką.

Monte Christo odprowadził go spojrzeniem.

Szepnął Monte Christo tak cicho, że sam nie usłyszał nawet tych pełnych współczucia słów.

Wrócił do pokoju, w którym został Monte Christo.

Monte Christo nie spostrzegł tego, bo już był przy oknie i wołał.