Mentionsy

Beauchamp.

Tymczasem termin, którego zażądał Beauchamp prawie już upłynął.

Ponadto sposób, w jaki Beauchamp zakończył rozmowę, napełnił go szczególną goryczą.

Pielęgnował więc w sobie myśl o przyszłym pojedynku, spodziewając się, że jeśli tylko Beauchamp podejmie wyzwanie,

Beauchamp nie dawał znaku życia aż od ostatniej wizyty Alberta i każdemu, kto chciał się z nim widzieć, odpowiadano, że wyjechał na kilka dni.

Albert przetarł oczy i kazał zaprowadzić pana Beauchampa do małego saloniku na dole.

Ciekaw jestem, czy będę mógł podać panu rękę i powiedzieć, Beauchamp, przyznaj się do błędu i pozostań moim przyjacielem.

– Albercie – rzekł Beauchamp ze spódkiem, który zdumiał młodzieńca – usiądźmy najpierw i porozmawiajmy.

Albert spojrzał na paszport, a potem utkwił zdziwiony wzrok w twarzy Beauchampa.

— Przyjacielu — rzekł Beauchamp serdecznie — wierz mi, byłbym bardzo szczęśliwy, gdybym mógł cię przeprosić.

Albert spiął się, aby rzucić się na Beauchamp, ale powstrzymała go nawet nie tyle jego wyciągnięta ręka, ile jego łagodne spojrzenie.

Beauchamp z głębokim współczuciem przyglądał się cierpiącemu młodzieńcowi.

Przybiegłem czym prędzej do ciebie, ciągnął Beauchamp, żeby ci powiedzieć.

Albert rzucił się Beauchampowi na szyję.

— Weź to — rzekł Beauchamp, podając Albertowi papiery.

Niech przepadną jak zły sen, rzekł Beauchamp.

— zatroskał się Beauchamp.

Odwagi, rzekł Beauchamp, biorąc go za ręce.

— No tak — powiedział Beauchamp.

— Dobrze — rzekł Beauchamp.

— Słuchaj — rzekł Beauchamp.