Mentionsy

Zostawmy bankiera, którego konie kłusem unoszą do domu i wybierzmy się z panią Danglar na poranną przejażdżkę.

Mówiliśmy, że o wpół do pierwszej pani Danglare zawołała o konie i wyjechała.

Dorożkarz otwarł drzwiczki, pani Danglar zapłaciła mu i pospieszyła ku schodom.

Nikt więc nie przyglądał się szczególnie pani Danglare, gdy przechodziła przez salę, podobnie jak nie zwracało niczyjej uwagi 10 innych kobiet, które czatowało tu na swoich adwokatów.

W przedpokoju u pana de Vilforta panował tłok, ale pani Danglare nie potrzebowała nawet wymieniać nazwiska.

I przysunął jej krzesło, na którym pani Danglar natychmiast usiadła, bo serce biło jej tak, że trudno jej było złapać oddech.

Bardzo już dawno nie zdarzyło mi się szczęście porozmawiania z panią sam na sam i przykro mi niewymownie, że się tu spotykamy, aby przeprowadzić nadal trudną rozmowę, odezwał się prokurator obracając fotel, tak aby znajdować się twarzą w twarz z panią Danglar.

– rzekł, odpowiadając raczej na własną myśl niż na słowa pani Danglary.

— Zdaje mi się, że pański purytanizm wyolbrzymia sytuację — rzekła pani Danglar.

— Boże drogi — przeraziła się pani danglar — a co się jeszcze może stać?

– zawołała rozdygotana pani Danglary.

Pani Danglar wdrgnęła nagle, jakby chciała się zerwać z krzesła.

Wyszeptała pani Danglar zdławionym przez trwogę głosem.

— zawołała pani Danglary.

Pani Danglar krzyknęła okropnie i chwyciła Wilforta za ręce.

Pojął, iż aby odwrócić burzę wypływającą z uczuć macierzyńskich, która zbierała mu się nad głową, musi sprawić, aby panią Danglar przejęła ta sama trwoga, którą odczuwał on sam.

— szepnęła pani Danglary.

— krzyknęła pani danglar.

Pani Danglar słuchała tej opowieści, zalewając się łzami.