Mentionsy

Dibrej miał zwyczaj, jadąc co rano do biura, wstępować na chwilę do pani Danglars, ale na zajutrz, po scenie jaką opisaliśmy, jego kabriolecik nie pojawił się na dziedzińcu.

Wreszcie o wpół do pierwszej pani Danglar zawołała o powóz i wyjechała.

Za firankami czatował Danglar.

Danglar, wyszedłszy z izby po posiedzeniu, podczas którego wyraźnie wzburzony za wzięcie atakował ministra, kazał się wieść na pola elizejskie pod numer 30.

Monte Christo był w domu, ale że miał właśnie kogoś u siebie, przekazał prośbę, by Danglar chwilę zaczekał na niego w salonie.

Gdy tak czekał, otwarły się drzwi i wszedł jakiś ksiądz, ale nie czekał tak jak Danglar.

– odparł Danglar, uśmiechając się dość blado.

Zły z pana rachmistrz, zawołał Danglar, przyzywając na pomoc wszystkie swoje umiejętności maskowania się.

— Nie, bo wędruję tylko po pewnym terenie — ciągnął Danglars banalną swadą szarlatana, który zawodowo zachwala swój kredyt.

Odparł danglar ze swoim obleśnym uśmiechem.

— zapytał od niechcenia Danglar.

O, ma pałac, uśmiechnął się Danglar.

wzruszył ramionami danglar.

— roześmiał się Danglar.

No właśnie dlatego, rzekł Danglar, próbując się sardonicznie uśmiechnąć, wolałbym pana Andreea Cavalcantiego od pana Alberta de Morserf.

Dlatego, że chociaż nie jestem baronem z urodzenia, ale przynajmniej nazywam się Danglar.

— Posłuchaj, drogi hrabio — ciągnął danglar — pan de Morserve jest moim przyjacielem, albo raczej znajomym od lat trzydziestu.

Bo Fernand i Danglard to dwaj parweniusze.

— No masz pan rację — zawołał Danglar, zrywając się z krzesła.

Danglar wybiegł z salonu i wskoczył do powozu.