Mentionsy

Nie tego samego wieczoru, jak mówił, ale następnego ranka Hrabia de Monte Christo wyjechał rogacką do Honfort, skierował się na drogę do Orleanu i minął wioskę Linas, nie zatrzymując się przy telegrafie, który właśnie poruszał swoimi długimi, kościstymi ramionami.

Monte Christo zamknął furtkę i jednym rzutem oka ogarnął całą tę przestrzeń.

Uf, ktoś wyprostował się z okrzykiem wyrażającym zdumienie i Monte Christo znalazł się twarzą w twarz z człowiekiem około lat pięćdziesięciu.

— rzekł z uśmiechem Monte Christo.

— No, nigdy bym nie przypuszczał — odparł poważnie Monte Christo — koszatki to niemili sąsiedzi, zwłaszcza dla nas, bo przecież nie jadamy ich tak jak Rzymianie smażonych w miodzie.

Monte Christo dowiedział się już czego chciał.

Do diabła, pomyślał sobie Monte Christo.

Monte Christo wszedł do wieży.

— zapytał Monte Christo.

Monte Christo rozejrzał się po pokoju.

Monte Christo przyjrzał się kolejno dwóm żelaznym dźwigniom, za pomocą których urzędnik poruszał maszyną.

— Biedak — szepnął Monte Christo.

spytał Monte Christo.

I Monte Christo wyjął z kieszeni drugi plik banknotów.

I Monte Christo siłą wcisnął banknoty w dłoń urzędnika.

Monte Christo wyjął z kieszeni kartkę, na której były dokładnie nakreślone trzy znaki oraz numery oznaczające kolejność ich nadawania.

– A teraz jesteś pan bogaty – odezwał się Monte Christo.

— Posłuchaj, przyjacielu — rzekł Monte Christo — nie chciałbym, abyś miał wyrzuty sumienia.

– Znakomicie – oświadczył Monte Christo Morelowi, który był właśnie u niego w chwili, gdy ogłoszono wiadomość o dziwacznym zawirowaniu na giełdzie, którego padł ofiarą Danglar.