Mentionsy

Gdy państwo de Vilfortowy wrócili do siebie, dowiedzieli się, że w salonie czeka na nich hrabia de Monte Christo.

Pani de Vilfort, zbyt roztrzęsiona, by tak od razu ukazać się gościowi, wstąpiła do sypialni, zaś prokurator, który bardziej nad sobą panował, udał się wprost do salonu.

— Mężu — rzekła pani de Vilfort, wchodząc do salonu — czy trochę nie przesadzasz?

Pani de Vilfort oddała ukłon, uśmiechając się czarująco.

— No ależ tak — oznajmiła pani de Vilfort.

— spytała pani de Vilfort, chcąc poruszyć inną strunę.

Nie, bynajmniej odparła pani de Vilfort.

O, byłoby to naprawdę piękne, gdyby panna Valentine de Vilfort nazywała się baronową de Pinay.

Zawołała pani de Vilfortonem, którego nie sposób opisać.

– Myślę jednak, czy nie lepiej byłoby – podjęła pani de Vilfort, wracając do tej jednej myśli, która ciągle tliła się na jej dnie serca – gdybyśmy wyznali ten smutny fakt panu Epinejowi, aby sam zwrócił nam słowo?

Jestem zdania pana prokuratora, rzekł Monte Christo, nie spuszczając z oka pani de Vilfort.

Panie de Vilfort, rzekł hrabia, świat, choć tak niesprawiedliwy, będzie podziwiał, ręczę za to, pańską decyzję.

Pańscy przyjaciele będą z tego dumni, a pan de Pinay, choćby miał wziąć pan de Vilfort bez żadnego posagu, co się raczej nie zdarzy, będzie szczęśliwy, że wejdzie do rodziny,

— A, prawda mówiłeś pan przed chwilą, że musisz nas opuścić — rzekła pani de Vilfort.

Telegraf, powtórzyła pani de Vilfort.