Mentionsy

Hrabia i Baptysta nie kłamali, mówiąc Albertowi o wyzycie toskańskiego majora, którą Monte Christo posłużył się jednocześnie jako pretekstem, by odmówić przyjęcia zaproszenia na obiad.

Gość zadzwonił do drzwi zapytując, czy przypadkiem to nie tu mieszka właśnie Pan Hrabia de Monte Christo.

— Tak — rzekł Monte Christo.

Monte Christo wziął list, otwarł i przeczytał.

Monte Christo spojrzał znad kartki i skłonił się Majorowi.

Monte Christo czytał dalej.

– Biedny ojcze – wzruszył się Monte Christo i czytał dalej – uczyniłem mu nadzieję, wróciłem mu życie, panie hrabio, oświadczając, że możesz pan odnaleźć mu syna, którego szuka na próżno od piętnastu lat.

Toskańczyk spojrzał z trudnym do opisania niepokojem na Monte Christo.

— Tak, mogę — rzekł Monte Christo.

— zapytał Monte Christo.

Zaoponował Monte Christo.

— Ale niechże pan usiądzie — powiedział Monte Christo.

Monte Christo zadzwonił, zjawił się Baptysta.

— No tak więc — zagadnął Monte Christo — mieszkasz, pan?

– zagadnął Monte Christo.

Tu Monte Christo nalał mu drugą szklankę alicante.

Niech to diabli, zawoła Monte Christo.

— Wiedziałem o tym — powiedział Monte Christo.

Wszyscy jesteśmy śmiertelni – pocieszył go Monte Christo.

Rzekł Monte Christo.

— Winien jestem jeszcze panu czterdzieści tysięcy franków — rzekł Monte Christo.

— A teraz — rzekł Monte Christo — skoro przygotował pan już serce na żywsze wzruszenia, proszę szykować się na spotkanie z synem.