Mentionsy

Kokles otworzył bramę, jak my już mówili, a Baptysta, zeskoczywszy z kozła, zapytał, czy państwo Herbult i Maksymilian Morrel raczą przyjąć hrabiego de Monte Christo.

– Hrabiego de Monte Christo?

I zwróciła się do Monte Christo.

— Ach, drogi panie Morrel — rzekł Monte Christo — przykro mi, że narobiłem tyle zamieszania u państwa.

Jednak to mało 25 tysięcy, rzekł Monte Christo z tak łagodną troską w głosie, że Maksymilianowi rozrzewniło się serce, jakby słyszał głos ojca.

Monte Christo wstał, nic nie mówiąc, bo głos drżałby mu, także z łatwością można by zauważyć miotające nim emocje, i zaczął przechadzać tam i z powrotem po salonie.

— spytał Maksymilian, podążając spojrzeniem za Monte Christo.

— odparł Monte Christo.

– O tak, diament jest naprawdę piękny – zgodził się Monte Christo.

Nie rozumiem, ale chyba nie wypada mi pytać, droga pani, odpowiedział Monte Christo z ukłonem.

Do prawdy, wykrztusił Monte Christo.

Monte Christo otworzył list i przeczytał z nieopisanym szczęściem.

Anglik, rzekł w zamyśleniu Monte Christo.

– zapytał Monte Christo.

Nie wierzył przynajmniej wtedy, gdy go poznałem, rzekł Monte Christo, w którym głos Julii, dobywający się z samej duszy, poruszył wszystkie najgłębsze nawet struny.

Monte Christo poczuł, że do oczu napłynęły mu łzy.

— Niestety — odparł Monte Christo, tłumiąc wzruszenie.

– Pani – rzekł poważnie Monte Christo, pochłaniając wzrokiem te dwie płynne perły, co spływały po policzkach Julii.

Monte Christo zadrżał.

– Co za dziwaczny człowiek ten twój Hrabia de Monte Christo – odezwał się Emanuel.