Mentionsy

Gdyby hrabia de Monte Christo żył dłużej w paryskim świadku, potrafiłby wówczas ocenić w całej rozciągłości wartość odwiedzin pana de Villefort.

Ówto człowiek zajechał właśnie przed dom hrabiego de Monte Christo.

Chociaż Monte Christo zawsze panował nad sobą znakomicie, oddając sądownikowi ukłon, obserwował go z wyraźną ciekawością.

Jak już nazywano powszechnie pana de Monte Christo, jakiegoś szarlatana, który chciał rozwinąć skrzydła na nowym terenie lub zbiegłego przestępcę aniżeli księcia stolicy apostolskiej lub sułtana z tysiąca i jednej nocy.

Skrzywił wzgardliwie usta, co wskazywało, że nie uważa Hrabiego Monte Christo za szlachcica dobrze wychowanego.

Zauważył mapę, którą Monte Christo przeglądał przed chwilą i odezwał się.

Monte Christo wskazał prokuratorowi fotel, który ten musiał sam sobie przysunąć, gdy Hrabia usiadł po prostu na tym...

Prawda, rzekł Monte Christo, człowiek jest brzydkim robakiem, gdy popatrzeć na nie przez mikroskop, ale pan zdaje się mówił, że nie mam nic do roboty.

Monte Christo uśmiechnął się.

— Czemużby nie — rzekł zimno Monte Christo.

Błąd albo zbrodnię, odpowiedział niedbale Monte Christo.

Tak, nad wszystkimi, mój Panie, powtórzył Monte Christo z taką mocą, że Wilfor mimowoli zadrżał.

Być może zgubię przez to duszę, ale nieważne, dodał Monte Christo.

Wilford spojrzał na Monte Christo z najwyższym zdziwieniem.

Niestety, rzekł Monte Christo, takie widowisko nie jest obce ani mym oczom, ani myśli.

Monte Christo z uśmiechem na ustach w duszy wydał taki krzyk straszliwy, że Wilfor umknąłby, gdyby tylko mógł go usłyszeć.

Wkrótce Monte Christo stracił powóz z oczu.