Mentionsy

– A, to ty, Peppino!

Lecz Peppino w miejscu odpowiedzi rzucił się na kolana, pochwycił dłoń hrabiego i okrył ją pocałunkami.

– odparł Peppino, a w jego głosie zabrzmiał akcent głębokiej wdzięczności.

– Peppino rzucił niespokojne spojrzenie na Franza.

Zgoda, rzekł Peppino, zwracając się do hrabiego.

To był piętnastoletni chłopak, odparł Peppino.

Franz i hrabia wyszli, a za nimi Peppino.

Peppino usiadł przy Alim i ruszyli galopem.

Peppino otworzył drzwiczki, hrabia i Franz wysiedli.

Peppino musiał uprzedzić wartownika o naszym przybyciu.

Istotnie jednym z tych ludzi był Peppino, a drugim bandyta postawiony na straży.

– Ekscelencja, raczej iść za mną – rzekł Peppino do hrabiego.

— Peppino, zgaś pochodnie.

Peppino usłuchał i znaleźli się nagle w najgłębszych ciemnościach i tylko jakieś pięćdziesiąt kroków przed nimi tańczyły wciąż na murach czerwonawe błyski, wyraźniejsze odkąd Peppino zgasił pochodnie.

– Peppino!