Mentionsy

Franz zasiadł do śniadania w tym samym miejscu, gdzie wczoraj otrzymał zaproszenie do tajemniczego pana Groty i dostrzegł jeszcze kołyszący się jak mewa na fali mały jacht, który posuwał się ciągle w stronę Korsyki.

Jego ekscelencja Sindbad, gospodarz Franza, miał zaszczyt utrzymywać bliskie stosunki ze wszystkimi przemytnikami i z bandytami na całym Morzu Śródziemnym, co rzecz jasna dość osobliwą dawało mu pozycję.

Franza nic już teraz nie zatrzymywało na Monte Christo,

Ludziom zaś nakazał, aby trzymali łóź w pogotowiu.

Gdy tylko Franz stanął na ziemi, zapomniał na chwilę przynajmniej minione przygody, musiał bowiem dopiąć na ostatni guzik wszystkie sprawy we Florencji, dotyczące zarówno rozrywek, jak i obowiązków towarzyskich, które musiał zakończyć przed wyjazdem do Rzymu, gdzie czekał na niego przyjaciel.

Jak już mówiliśmy, apartament był już zamówiony, należało więc tylko udać się do hotelu pana Pastriniego, ale nie było to łatwą rzeczą, bo na ulicach były tłumy i Rzym wrzał od owego rozgorączkowania, które poprzedza zawsze wielkie chwile.

Owóż w Rzymie świętuje się corocznie cztery wielkie wydarzenia.

Poza tym cały rok miasto spoczywa w głębokiej apatii, w owym pośrednim stanie między życiem a śmiercią, co sprawia, że Rzym zdaje się przypominać stację po drodze z tego na tamten świat.

Stację wspaniałą, pełną poezji i wyrazu, do tego stopnia, że Franz zatrzymywał się tu już piąty czy szósty raz i za każdym znajdował to miasto jeszcze cudowniejsze i jeszcze bardziej fantastyczne.