Mentionsy

Ta stanowcza obietnica podniosła nieco na duchu Kaderusa.

– rzekł Kaderus.

Z głodu, mój ojcze, z głodu, rzekł Kaderus.

spytał Kaderus.

— zdziwił się Kaderus.

— To prawda — rzekł Kaderus stłumionym głosem.

— Proszę księdza — usprawiedliwił się Kaderus.

No tak, proszę dobrodzieja, odrzekł Kaderus.

I Kaderus zwiesił głowę z oznakami szczerej skruchy.

Kaderus uśmiechnął się gorzko.

– No tak – odżył Kaderus.

— dokończył Kaderus.

Zniknęła tylko jak słońce o zachodzie, odrzekł Kaderus, aby o wschodzie zabłysnąć wspanialszym blaskiem.

Sześć miesięcy później – mówił dalej Kaderus – odbył się ślub w kościele de Akulles.

Jest bogata, ma tytuł hrabiny, a przecież... A przecież, powtórzył ksiądz, jestem pewien, że nie jest szczęśliwa, odżył Kaderus.

Wyjął diament z kieszeni i podając go Kaderusowi rzekł.

— zawołał Kaderus.

Aha, proszę dobrodzieja, bełkotał Kaderus, wyciągając nieśmiało jedną rękę po klejnot, a drugą ocierając pot perlący mu się na czole.

Kaderus, zdziwiony coraz mocniej, podszedł do wielkiej dębowej szafy, otworzył i wyjął długą sakiewkę z czerwonego, wypłowiałego jedwabiu, zaopatrzoną w dwie miedziane obrączki, niegdyś pozłacane.

Ksiądz wziął sakiewkę i podał diament Kaderusowi.

– wykrzyknął Kaderus.

Niech ksiądz popatrzy, odrzekł Kaderus, na ten krucyfiks z poświęconego drewna tam w kącie i na tę Ewangelię mojej żony.

I ksiądz, wyrwawszy się nie bez trudu Kaderusowi i jego entuzjastycznym podziękowaniom, sam odsunął sztabę ryglującą drzwi, wsiadł na konia, skinął ostatni raz głową oberżyście, który plątał się w głośnych pożegnaniach i odjechał tą drogą, którą przybył.

Gdy Kaderus odwrócił się, spostrzegł za sobą karkątkę,

Waga tego przypuszczenia jakby ogłuszyła na chwilę Kaderusa.