Mentionsy

Zapomniałeś jednak odjeżdżając spłacić małego długu sąsiadowi, Kaderusowi.

To Kaderus.

Istotnie, kiedy Edmund dokończył z cicha mówić te słowa, w drzwiach wiodących na schody ukazała się czarniawa i brodata twarz Kaderusa.

Dante zdrgnął, a Kaderus ciągnął dalej.

Więc przyszedłem natychmiast, kontynuował Kaderus, aby ściskać rękę dobrego przyjaciela.

Poczciwy Kaderus, rzekł starzec, jakże jest do nas przywiązany.

Mój ojcze, schowaj to do mieszka, chyba że nasz sąsiad Kaderus potrzebuje pieniędzy, w takim przypadku chętnie mu pomożemy.

— Uchowaj, Boże, chłopcze — rzekł Kaderus.

On taki poczciwy, dorzucił Kaderus.

— rzekł Kaderus.

— O, tak — odpowiedział Kaderus — i trafiały jej się nawet doskonałe partie.

– No, no – mruknął znacząco Kaderus.

Tym lepiej, przytknął Kaderus.

Uścisnął ojca, kiwnięciem głowy pożegnał Kaderusa i wyszedł.

Kaderus zatrzymał się jeszcze przez chwilę, a pożegnawszy się ze starym Dantesem, udał się na spotkanie z Dandlarsem, który czekał na nich na rogu ulicy Senak.

— Właśnie się rozstaliśmy — odrzekł Kaderus.

— Słowo daje, lepiej by było, żeby nie został — rzekł Kaderus.

— No, chodźmy więc — rzekł Kaderus.