Mentionsy

Faria wyjął z cennej skrytki kilka rulonów płótna, podobnych do zwojów papirusowych.

— Proszę — rzekł Faria.

Na końcu była przywiązana nitką, powalana atramentem płaska kosteczka, o której wspominał Faria.

Ale, ale, rzekł faria.

Atrament, mówił dalej Faria, sporządzam w miarę potrzeby, sposobem już ci wiadomym.

No przecież miałem i noce, odrzekł Faria.

— To jeszcze nie wszystko — mówił faria.

— ciągnął Faria.

Faria parsknął śmiechem.

Był to faria, u którego dozorca był już także i który przyszedł zaprosić teraz Dantesa na kolację.

Czasem to, co mówił Faria, dotyczyło tego, o czym sam Dantes kiedyś już rozmyślał lub spraw związanych z jego marynarskim życiem.

Edmund zaczął pojmować to szczęście, jakie stałoby się udziałem dla człowieka inteligentnego, zdolnego wznieść się za tym wybitnym umysłem na te wyżyny wiedzy moralnej, filozoficznej i społecznej, gdzie faria czuł się jak u siebie.

Bez przerwy, bez przerwy, szepnął Faria.

— Będzie głuchy i ślepy — odpowiedział młodzieniec z akcentem takiej stanowczości, że faria się przeraził.

— zagadnął pewnego razu faria.

Uśmiechnął się Faria.

Ze środka tego tunelu faria chciał zacząć kopać wąski chodnik, podobny do tych, jakie się robi w kopalniach.

Przez ten rok Faria nie przestawał podczas pracy uczyć Dątesa, rozmawiając z nim to w tym, to w innym języku, ucząc historii narodów i ludzi wielkich, których zostawiał za sobą ten błyszczący ślad, zwany Sławą.

Dantes umocowywał ją właśnie, gdy wtem usłyszał, jak faria, który został w cel Jedmunda, aby zaostrzyć kołek, na którym miała wisieć drabinka, zaczął go rozpaczliwie wzywać do siebie.

— odparł Faria.

– wydusił z siebie faria.

Faria odzyskał już przytomność, leżał jednak ciągle nieruchomy i bezsilny na łóżku.

Ja już nie będę mógł nigdy pływać, odparł Faria.

Rzekł Faria.