Mentionsy

Pan Nortier, on to bowiem wszedł właśnie do Wilforta, odprowadził wzrokiem służącego aż do drzwi, potem zapewne z obawy, żeby nie podsłuchiwał sprzed pokoju, wyjrzał za nim.

Wiesz, kochany Gerardzie, rzekł pan Nortier, spoklądając na syna z zagadkowym uśmiechem, nie bardzo wyglądasz na zachwyconego moim przybyciem.

— rzekł Nortier rozsiadając się.

A, doprawdy, rzekł pan Nortier, rozpierając się wygodnie w fotelu.

Dobrze, w zamian za to ja Ci także powiem nowinę, rzekł Pan Nortier.

Nortier roześmiał się.

I pan Nortier sięgnął pod dzwonek, aby wezwać służącego, którego Wilford nie miał jakoś chęci przywołać.

— rzekł Nortier.

— Tak — rzekł Nortier, rozglądając się beztrosko wokół.

Zgoliwszy faworyty, Nortier zmienił fryzurę i zawiązał sobie zamiast czarnego halsztuka kolorowy, który znalazł w walizce, zamiast granatowego surduta pod szyję zapinanego, włożył luźny, brązowy surdut Wilforta.

— Dzięki temu — dodał Nortier, uśmiechając się — będziesz mógł ocalić mnie po raz drugi, jeżeli kiedyś szala polityczna

I Nortier wyszedł, zachowując spokój, który go nie opuszczał ani na chwilę podczas tej tak trudnej rozmowy.