Mentionsy

Od śmierci Edwardka Monte Christo ogromnie się zmienił.

W lustrze, w którym Monte Christo ogląda Dantesa, leśni dziś za dużo diamentów, złota i szczęścia.

Dumając tak, Monte Christo szedł ulicą de la Cassière, tą samą, którą przed dwudziestu czterema laty wiodła go milcząca straż.

— szepnął do siebie Monte Christo.

Monte Christo zawołał do właściciela, a ów natychmiast podpłynął ku niemu, wyczuwając nadarzającą się okazję.

Monte Christo przypomniał sobie, że w tym miejscu i na tej samej skale strażnicy wywlekli go brutalnie z łodzi i zmusili go, by szedł w drogę, dźgając go w krzyż bagnetem.

Droga, niegdyś tak długa dla Dantesa, Monte Christowi wydała się dziś krótka.

Monte Christo zadrżał.

– Tak, mówcie – rzekł Monte Christo.

Obłąkany, powtórzył Monte Christo.

Monte Christo wzniósł oczy ku górze, ale nie dojrzał tam nieba, bo dzieliła go od niego kamienna zasłona sklepienia.

– zapytał Monte Christo.

— Ślepcy — szepnął do siebie Monte Christo.

Monte Christo przymknął oczy i raz jeszcze poczuł wszystko to, czego doświadczył, gdy jego twarz zetknęła się z szorstkim płótnem przenikniętym zimnem trupa.

– Vilfor, Vilfor – wyszeptał Monte Christo.

— Tak, dwadzieścia siedem — powtórzył Monte Christo.

— A poczekajcie — rzekł Monte Christo.

Mój Boże, przeczytał Monte Christo.

Monte Christo wyszedł mu naprzeciw.

Tak, rzekł Monte Christo, tak.

– zawołał Monte Christo.

Monte Christo zadrżał i odwrócił się.

Domiwszy do brzegu, Monte Christo poszedł na cmentarz, gdzie spodziewał się zastać Morella.

5 października czekam na ciebie na wyspie Monte Christo.