Mentionsy

Niemal w tej samej chwili otwarły się drzwi salonu i stanął w nich hrabia de Monte Christo.

— Zwłoka podwoiłaby tylko smutek rozstania — rzekł Monte Christo.

— Bardzo dobrze — uśmiechnął się Monte Christo.

Proszę się uspokoić, rzekł Monte Christo.

Nie mówcie tak o mnie, rzekł żywo Monte Christo.

Monte Christo uścisnął jej dłoń tak, że zrobił to, jak zrobił to 11 lat wcześniej na schodach prowadzących do gabinetu Morella.

— Więc zgadza się — rzekł Monte Christo.

Skrzyżowawszy ramiona, Monte Christo przyglądał się dłuższą chwilę tej kuźni, gdzie stapiają się, mieszają i kształtują wszelkie idee, by, wydostawszy się stąd, wstrząsać światem.

Monte Christo raz jeszcze ogarnął spojrzeniem niczym geniusz nocy rozległą równinę.

Monte Christo uśmiechnął się.

Monte Christo spojrzał na nią wyraźnie poruszony.

– Zgadza się – rzekł Monte Christo.

Monte Christo poczekał, aż Maksymilian się oddali i dopiero gdy zniknął mu z oczu, ruszył w kierunku Alei Meilhańskiej do małego domku znanego naszym czytelnikom z początków tej historii.

I to tutaj weszła kobieta, którą wypatrzył Monte Christo.

Przestąpiewszy próg, Monte Christo usłyszał westchnienie, które przypominało cichy szloch.

Monte Christo postąpił parę kroków.

Monte Christo zbliżył się do niej w milczeniu, podał jej rękę.

Monte Christo ujął jej dłoni, z szacunkiem ucałował.

— Nie, Mercedes, nie — rzekł Monte Christo.

Monte Christo nieznacznie zbladł i spuścił głowę, przybity aż tak wielkim cierpieniem.

Monte Christo powoli wyszedł z domu i zawrócił drogą do portu.