Mentionsy

Na widok tak wzburzonego ministra Ludwik XVIII odepchnął gwałtownie stół, za którym siedział.

— Mój panie, rzekł Ludwik XVIII, mów pan wreszcie.

Ludwik XVIII zerwał się z trudnym do opisania gniewem i przestrachem, jakby ten niespodziany cios ugodził go razem w serce i w policzek.

— Mów, pan, mów śmiało — rzekł Ludwik XVIII.

Postępuje, postępuje, obruszył się Ludwik XVIII.

– Więc – mruknął ze złością Ludwik XVIII –

Ludwik XVIII postąpił krok naprzód i skrzyżował ręce, tak jak to zwykł czynić Napoleon.

— mówił dalej Ludwik XVIII, który błyskawicznie pojął, w jak głęboką przepaść staczała się monarchia.

— Nie mówię tego do pana, kochany blakas — mówił dalej Ludwik XVIII.

— Panie de Villefort, niech się pan nie kłopocze — rzekł Ludwik XVIII.

Przeciwnie, przeciwnie mój panie, rzekł Ludwik XVIII.

— Dziwna rzecz — mówił dalej Ludwik XVIII w odruchu gniewu.

Prawda, rzekł Ludwik XVIII z uśmiechem, który zdradzał, że wszystkie te pytania nie były zadawane bez ubocznego celu.

Rzekł Ludwik XVIII.