Mentionsy

Upodobali go sobie Napoleon I, następnie Ludwik XVIII, a dziś Ludwik Filip.

W tymto gabinecie król Ludwik XVIII, siedząc przy orzechowym stoliku, który sobie sprowadził z Hartwell, a lubił go niezmiernie.

Mój kochany hrabio, od rzeku Ludwik XVIII widzę, że źle pana poinformowano, bo ja wiem z całą pewnością, że tam teraz pogoda najpiękniejsza pod słońcem.

Jakkolwiek Ludwik XVIII był człowiekiem dowcipnym, lubił banalne żarciki.

Nastała chwila milczenia, w czasie której Ludwik XVIII zapisał maczkiem nową uwagę na marginesie Horacego, po czym rzekł.

Maladutis avidomum czytał Ludwik XVIII, notując dalej.

Bonaparte — tu spojrzał na Ludwika XVIII, który zajęty swójmi notatkami ani się obejrzał — Bonaparte — mówił dalej baron — nudzi się śmiertelnie.

Albo też mądrości, panie baronie, może mądrości, rzekł Ludwik XVIII śmiejąc się.

– Tyle wystarczy, panie baronie – odezwał się Ludwik XVIII.

Idź więc pan do prefektury, a jeśli nie ma raportu, to cóż, mówił dalej z uśmiechem Ludwik XVIII.

— Idź więc, mój panie — rzekł Ludwik XVIII — i pamiętaj, że czekam tu na ciebie.

Ludwik XVIII pozostał sam, a przenosząc wzrok,

— Panie de Wilfor — ciągnął Ludwik XVIII — hrabia de Balakas mi donosi, że pan masz mi coś ważnego do powiedzenia.

— zapytał Ludwik XVIII.

Prawda, odrzekł Ludwik XVIII.

Zamach w tym czasie, rzekł Ludwik XVIII z uśmiechem, łatwo zaplanować, ale trudniej doprowadzić do skutku, choćby dlatego tylko, że odzyskawszy niemalże wczoraj tron naszych przodków, czujnym okiem spoglądamy zarówno na przeszłość, jak na teraźniejszość i przyszłość.