Mentionsy

O nie, panie Morel!

Inaczej trudno byłoby mówić o postępie, ale skoro powiadasz mi, że ładunek jest w doskonałym stanie, ręczę za to, panie Morel.

— Teraz, panie Morel, racz wejść na podkład — rzekł Dantes, widząc niecierpliwość właściciela.

Dantes tymczasem wrócił na swoje dawne miejsca, by nie przeszkadzać rozmowie armatora i pana Danglarsa, owego człeka, który wyszedł z kajuty na spotkanie pana Morella.

Faraon miał się tak dobrze jak ja, a życzę panu z całego serca takiego zdrowia jak moje, panie Morel.

Brak tylko podpisu pana, panie Morelli, pańskiego wspólnika.

— Przepraszam, panie Morel — rzekł Dantes, podchodząc do nich.

Rozejrzawszy się niespokojnie wkoło, Morel odprowadził Dantesa na stronę.

Statek zaś jest własnością domu Morelli syn.

Morellowie to z dziada pradziada właściciele statków.

Jakiś Morell służył w tym samym pułku co i ja, w garnizonie w Walencji.

— Wszak to Polikarp Morel, mój rodzony wuj, który dochrapał się z topnia kapitana.

— Z jakiej przyczyny, panie Morel?

Panie Morel, bardzo pana proszę, abyś mu o tym nie wspominał.

— zapytał Morel.

— Tak, panie Morel, jakoś niedługo trwały te formalności.

Proszę mi darować, panie Morel, ale choć to dla mnie ogromny zaszczyt, muszę najpierw powitać ojca.

— Ach, nie dziwię się teraz — rzekł pan Morel.

— O, dla nas nie, panie Morel.

— Panie Morel — zawołał młody marynarz ze łzami w oczach, ściskając ręce armatora — dziękuję panu w imieniu mojego ojca i Mercedes.

Do widzenia, panie Morel.

Morel z uśmiechem na ustach odprowadził Dantesa oczyma aż do brzegu.