Mentionsy

Profesor Władysław Tatarkiewicz.

Władysław Tatarkiewicz pokusił się o to we wstępie do swoich zapisków do autobiografii.

Oddajmy więc głos samemu Tatarkiewiczowi.

Był synem prawnika Xawerego Tatarkiewicza i Marii Brzezińskiej Herbu Lubicz.

Tatarkiewicz dzieciństwo spędził w Warszawie, natomiast latem wyjeżdżał z rodzicami do majątku rodzinnego w Bełżycach.

Pierwszym filozofem, wykładowcą, który, moglibyśmy powiedzieć, zrobił wrażenie na profesorze Władysławie Tatarkiewiczu, był Adam Marburg.

Co ciekawe, Tatarkiewicz, będąc studentem prawa Rosyjskiego Cezarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, chodził do niego na tajne komplety i, jak wspominał, najwięcej z nich czerpał.

Studiów Tatarkiewicz nie ukończył.

Wówczas Tatarkiewicz udał się na studia zagraniczne, najpierw do Zurychu, gdzie uczęszczał na zajęcia z biologii i antropologii, a następnie do Berlina.

Sam okres studiów Władysława Tatarkiewicza w Marburgu wyglądał dość nietypowo.

Po Marburgu Tatarkiewicz przyjechał do Lwowa, gdzie uczęszczał na zajęcia prowadzone przez profesora Kazimierza Twardowskiego, twórcy Lwowsko-Warszawskiej Szkoły Filozofii.

Tatarkiewicz wyjechał więc do Paryża.

W Warszawie Tatarkiewicz poznał Władysława Wyrychę, redaktora Naczelnego Przeglądu Filozoficznego.

Prof. Władysław Tatarkiewicz to nie tylko wybitny filozof, ale również kustosz dóbr kultury.

Jego dziadek, Jakub Tatarkiewicz, był rzeźbiarzem i przedstawicielem klasycyzmu.

Najwięcej uwagi Tatarkiewicz poświęcił wówczas Łazienkom Królewskim.

Pisał profesor Tatarkiewicz w książce Dobro i oczywistość, snując refleksję nad zrabowanymi dobrami.

Stąd Tatarkiewicz postulował zwrot przedmiotów zagrabionych przez Niemców w Polsce, ponieważ nie mają oni moralnego uprawnienia do ich posiadania.

Rok 1919 w życiu profesora Tatarkiewicza był przełomowy.

Ratowały nas paczki amerykańskie, wspominała Teresa Tatarkiewiczowa.

Po dwuletnim pobycie w Wilnie Tatarkiewicz również na dwa lata objął katedrę historii i teorii sztuki na Uniwersytecie im.

Pisał Tatarkiewicz.

Po zakończeniu II wojny światowej Władysław Tatarkiewicz wraz z żoną znalazł się w Krakowie.

Uczestnikami seminarium Tatarkiewicza byli różni ludzie.

Sytuację tę przytacza biskup Dębowski we wspomnieniach o profesorze Władysławie Tatarkiewiczu.