Mentionsy

Zabójstwo ministra Pierackiego, a 4 lata wcześniej również posła Tadeusza Hołówki, uwidoczniło faktyczną skalę antypolskich akcji organizacji ukraińskich nacjonalistów, a zarazem uruchomiło niejako ciąg dalszych zdarzeń.

Około godziny piątej przyszedł generał Sławoj Składkowski, który przebywał u łoża Pierackiego w Szpitalu Ujazdowskim i powiedział, że minister zmarł, nie odzyskawszy przytomności.

Leon Kozłowski, który po śmierci ministra Pierackiego objął po nim dodatkowo resort spraw wewnętrznych, przedłożył zatwierdzone przez Radę Ministrów rozporządzenie prezydentowi, a ten, jak już wiemy, takowe zatwierdził.

Pierwszymi, których już 7 lipca 1934 roku przewieziono do miejsca odosobnienia, nie byli jednak zabójcy ministra Pierackiego, ani nawet osoby powiązane z zamachem, co z uwagi na okoliczności powstania obozu wydawać by się mogło wręcz naturalne.