Mentionsy

I to wydarzenie zapewne nauczyło młodą Kleopatrę po pierwsze, jak kluczowe są sojusze z Rzymem, ale też jak delikatna jest pozycja klienta, silniejszego partnera oraz, no, że nie powinna mieć przesadnych sentymentów odnośnie najbliższej rodziny.

A ten dobrał sobie jako współregentkę, bo Egipcjanie lubili jak ich władcy rządzili porami, drugą córkę, właśnie tą wtedy 14-letnią Kleopatrę.

W każdym razie właśnie tak przedstawiają Kleopatrę monety, które sama kazała bić, czyli miała nad tym wizerunkiem kontrolę.

Tyle, że dodajmy, no Plutarch już Kleopatrę znał tylko z opowieści.

I zamiast wesprzeć Ptolemusza III w jego walce z siostrą, Cezar Kleopatrę wezwał do siebie, żeby jako taki bezstronny arbiter rozsądzić ich spór.

Tu Kleopatrę anonsuje jej niewolnik.

Po kilku miesiącach oblężenia, Cezara i Kleopatrę uratowały wezwane na pomoc rzymskie posiłki.

One miały, owszem, chronić Kleopatrę, ale chyba też przypominać jej, kto tu naprawdę jest szefem.

Kleopatrę z siedemdziesiątego trzeciego roku warto naprawdę obejrzeć dla samej sceny wjazdu Kleopatry do Rzymu.

W efekcie rzymskie elity postrzegały Kleopatrę jako symbol wschodniego despotyzmu i po prostu zagrożenie dla republiki.

Na tym się jego dary nie skończyły, bo kilka lat później w Aleksandrii uroczyście ogłosił Kleopatrę królową królów.

Kleopatrę z kolei pokazywali jako taką nienasyconą nimfomankę, a do tego najpewniej czarownicę.

W każdym razie Oktawian, który przybył do jej komnaty, znalazł już Kleopatrę martwą.