Mentionsy

Sama napisała to przemówienie, mowę Stilbury, jedną z najsłynniejszych w historii Anglii i nie tylko zacementowała w nim swój wyjątkowy status, władczyni o ciele niewiasty, lecz sercu króla, ale jeszcze dorzuciła pochwałę dla swojego faworyta, Roberta Dudleya, którego mianowała dowódcą wojsk.

Z takim, dajmy na to, Robertem Dudleyem, który miał też tę zaletę, że był miłością życia Elżbiety.

Rozczarowawszy się Dudleyem, filmowa Elżbieta ścina włosy na zapałkę, maluje twarz grubą warstwą białej farby, zakłada perukę i staje się już nie zwykłą śmiertelniczką, ale wcieloną ideą na tronie.

Otóż uznała, że ożeni swojego faworyta, swoją miłość życia, Roberta Dudleya, właśnie ze swoją rywalką, o którą była tak zazdrosna.

Dudley wreszcie przestałby ją nagabywać o ślub, a ona nie musiałaby robić uników.

Ale Dudley, czy to z miłości, czy to z ambicji, nie był zachwycony.

Najpierw, tuż po zwycięstwie nad Armadą, umarł Robert Dudley.

Zresztą pasier Roberta Dudleya, nijaki książę Essex.