Mentionsy

Zagranica w PRL-u stanowiła krainę podobną nieznanym ziemiom rysowanym na średniowiecznych mapach.

Za granicą, tą daleką, po prostu nie było komunizmu, a przebywając za granicą, po prostu nie było się w PRL-u.

Jej tytuł to Rok w PRL.

Po pierwsze, chcę powiedzieć, że uważam PRL za straszny czas.

Mało tego, znacznie więcej zarabiał, niż ja zaczynałem w PRL-u zarabiać.

którym w PRL-u żyło się wspaniale, w sektorze usług zwłaszcza.

Rok w PRL, codzienność na kartki.

Jak PRL, to pierwsze pana skojarzenie, słowo będzie kartki, czy coś innego?

Dla mnie PRL to jest pochód pierwszomajowy i perwersja tego systemu polegała na tym.

A najpierw tytuł ROK w PRL to ponad 100 felietonów błyskotliwych na najrozmańsze tematy.

Rozmawialiśmy o 1 maja, a ja wie Pan co myślę zawsze o PRL-u i o jego infantylnym charakterze.

PRL to jest strasznie infantylny system, poza całym zbrodniczym częścią oczywiście, a dotyczy też

Wszyscy wiedzą czekoladopodobny wyrób, ale tych zastępczych rzeczy, właściwie cały PRL jest jakimś zastępczym państwem.

Dla mnie PRL to jest sytuacja normy, normatyzowania, normalizowania wszystkiego co się da.

Ja, jeżeli miałbym podsumowywać PRL jednym słowem, to bym pewnie zamiast zastępnika czy erzacu użył terminu norma.

który doskonale opowiada o tym, czym był PRL.

Wojciech Jaruzelski bowiem jest reprezentantem dwóch sił, które PRL współtworzyły w sposób inny niż wszystkie inne, mianowicie bezpieczeństwa tak zwanego.

Te dwie siły są o tyle ważne, że w komunistycznym państwie totalitarnym, jakim PRL był, służba bezpieczeństwa, jak to zwykle w państwach bloku wschodniego, była wszechobecna od drobnych donosicieli dzielących z tobą biurko w zakładzie pracy i chodzących z tobą po pracy na piwo lub herbatę,

Dwa, Wojciech Jaruzelski w generalskim mundurze to towarzysz każdego dziecka PRL-u, wiadomo.

Ale chcę powiedzieć, że dziecko PRL-u to jest dziecko stale widzące wojsko, stale widzące żołnierzy, stale oglądające programy poświęcone obronności i sojuszowi ze Związkiem Sowieckim oraz Układowi Warszawskiemu.

Natomiast ten paroksyzm PRL-u, to co się działo pomiędzy rokiem, powiedzmy 1984 a 1989,

Więc no to były takie dwa PRL-y, jakkolwiek ten w sferze symbolicznej, o której Pan mówi był, no był taki srogi.

I teraz bym w ostatniej naszej części chciał powiedzieć coś, zatytułować ją PRL dzisiaj.

Jest wielu obrońców PRL-u, co zresztą jest bardzo mylne, bo oni nie bronią PRL-u tak naprawdę, ale przebaczcie, mówiliśmy już tu dzisiaj o swojej młodości.

Nie chciałbym bardzo być przeciwko tym, którzy trochę ten PRL lubią, bo maluch, bo to, bo siam to i zaraz ich pozbawiać tego smaku, ale troszeczkę się muszę narazić.

Jednym z elementów, przez które w jakiś sposób ci tłumaczący PRL, jeżeli nie takich najgorszych, były tak zwane, my mówimy to, ja i pan, wentyle.

Niektórzy mówią, o proszę, PRL na to pozwalał.

Po drugie, w 2013 bodaj roku napisałem książkę pod tytułem Fotobiografia PRL.

To była rozmowa z reporterami, z fotoreporterami, którzy dokumentowali życie w PRL-u zupełnie jawnie i legalnie dla swoich redakcji.

którego usadzono na jednej kanapie z prójką, też przemilczę nazwiska, beneficjentów PRL-u z sektora kultury.

Siedział z pieszczochami władzy, a nawet osobistymi pieszczochami komunistycznych premierów i wspominał PRL.

Filmy, które powstały, a właściwie nie powstały, ale opowiadają o PRL-u.

Trudno twórców PRL-owskich obarczać winą za to, że chcieli, żeby jakoś się zaśmiać z codzienności.

Podzielam pańską refleksję na temat tego, że właściwie przekręciło się od końca PRL-u jedno pokolenie i nic nie pamiętamy.

Następna rzecz i to ja z ostatnich o czym chcę rozmawiać, to pozostałości takie materialne po PRL-u, pamiątki.

Trochę pomniki, o tym Pan też pisze, dość z trudem ściągane i to jest trochę dziwne, bo oporni mogą być ludzie, taksówkarz, osoba prywatna, może sobie co chce mówić o PRL-u.

Mister PRL.

PRL objęty został całkowitą cenzurą z jednego tylko powodu.