Mentionsy

z głęboko zakorzenionych jeszcze takich modernistycznych wizji nacjonalizmu państwowego, ciągłego tworzenia się i konsolidowania tych narodów również po rozpadzie Związku Sowieckiego, pewnych reinterpretacji.

Myślę, że te korzenie przyszłego antagonizmu są bardzo wielowymiarowe i bardzo często mam wrażenie, że są upraszczane przede wszystkim przez propagandę państwową, która wykorzystywała konflikt do prowadzenia wewnętrznej polityki zarówno w Azerbejdżanie, jak i w Armenii po upadku Związku Sowieckiego.

Przez długi czas swoją działalność rewolucyjną prowadzili tam bardzo ważni później w strukturach Związku Sowieckiego działacze, m.in.

i bardzo wiele z tych decyzji administracyjnych, które wówczas zapadły, nie dotyczy to tylko i wyłącznie Karabachu, ale też na przykład Abchazji, oddziałuje w dalszym ciągu i oddziaływała na to, w jaki sposób wyglądały relacje pomiędzy poszczególnymi grupami w momencie upadku Związku Sowieckiego.

Ta kolektywizacja oczywiście była skuteczna, natomiast to jest bardzo ciekawe, tutaj działa taka długa pamięć, dlatego że chociażby w górskich regionach Gruzji Armenii czy Azerbejdżanu doskonale pamiętano, w jaki sposób te poszczególne pola były podzielone pomiędzy konkretnych gospodarzy i w momencie, kiedy te 70 lat Związku Sowieckiego minęło, podzielono je z powrotem dokładnie w taki sam sposób.

Odbywały się ogromne protesty w Erywaniu, jednym z największych w ogóle w historii Związku Sowieckiego tego okresu.