Mentionsy

Komendantem Lwowskiej Policji Miejskiej był inspektor Bronisław Łukomski.

Łukomski nie był bezluźnym stupajką.

Inspektor Łukomski miał się udać do Zakładu Medycyny Sądowej, ale zmienił plany.

No cóż, Łukomski nie chciał nic obiecywać, chociaż dziewczyna coraz bardziej mu się podobała.

Inspektor Łukomski nie podejrzewał Stefci Sochańskiej, że celowo wprowadziła go w błąd.

Ale jak zapewniała Łukomskiego, nie puści się na lekką drogę.

Dopiero gdy inspektor Łukomski uspokoił ją zapewnieniem, że ten człowiek jest pod kluczem i nic jej nie zrobi, zgodziła się uczestniczyć w okazaniu.

Gazeta Poran napisała, że dzięki energicznym działaniom i przenikliwości inspektora Łukomskiego i komisarza Konarskiego społeczeństwo może wreszcie spać spokojnie, wiedząc, że sprawcy tej ohydnej zbrodni znaleźli się za kratami i nie stanowią zagrożenia.

Inspektor Łukomski miał wrażenie, że umknął mu ważny szczegół.

Ale co do cholery, zastanawiał się Łukomski, gładząc w zamyśleniu wąsy, które wedle ostatniej mody ograniczały się do wąskiego paska zarostu nad górną wargą.

Pokazał je później inspektorowi Łukomskiemu, który nakazał dołączyć te włosy do dowodów rzeczowych.

Łukomski sięgnął po telefon i zakręcił korbką tak energicznie, że omal jej nie urwał.

Od początku grałaś z nami w kotka i myszkę, wskazując fałszywe tropy, grzmiał Łukomski.

Łukomski gestem iluzjonisty wyciągnął z szuflady małą paczuszkę i podsunął dziewczynie pod oczy.

Teraz, kiedy już wszystko wyrzuciłam z siebie, jest mi lżej na duszy, powiedziała do inspektora Łukomskiego i komisarza Baturskiego, którzy ją na zmianę przysłuchiwali.

Następnie Łukomski zgodnie z procedurą przekazał podejrzaną sędziemu śledczemu.

Suchańska bezczelnie oskarżyła inspektora Łukomskiego, że wymusił na niej przyznanie się do morderstwa, którego nie popełniła, i dyktował jej słowo po słowie, co ma zeznawać.