Mentionsy

Obrona Wizny ufortyfikowanej pozycji blokującej przeprawę przez Narew była jednym z najbardziej heroicznych epizodów września 1939 roku.

Obrona Wizny.

To głównie tego przejścia miała bronić załoga Wizny.

Prace nad ufortyfikowaniem Wizny rozpoczęły się wiosną 1939 roku.

Główną linię obrony Wizny stanowiło sześć ciężkich schronów.

Fortyfikacje Wizny były nieźle pomyślanym odcinkiem obrony, jednak z niemałą ilością wad i niedociągnięć.

Wielką zaletą Wizny było uzupełnienie umocnień stałych rowami strzeleckimi czy też zasiekami.

Jedynym schronem, który miał doskonały obraz całego odcinka, był bunkier GG-126, ulokowany na najwyższym wzniesieniu na Górze Strękowej, w którym stacjonował dowódca Wizny.

Jeszcze przed wybuchem wojny załogę Wizny stanowiła tylko 3 Kompania CKM Batalionu Fortecznego Osowiec i Bateria Artylerii Pozycyjnej.

Bardzo szybko, bo już następnego dnia wieczorem 3 Baon wycofano z Wizny, a na jego miejsce przysłano 8 Kompanię Strzelecką ze 135 Pułku Piechoty.

Dr Tomasz Wesołowski stwierdził, że załogę Wizny stanowiło niecałe 650 żołnierzy.

Stamtąd został następnie przeniesiony do Wizny.

Jego argumenty trafiły do dowództwa Grupy Armii Północ, które jeszcze tego samego dnia, kilkadziesiąt minut przed północą, nakazały, aby 9 września siły Guderiana najpierw przekroczyły Narew w rejonie Wizny, a następnie rzekę Bug i kierowały się na Siedlce i Mordy.

Po jednym z ataków artyleryjskich, już po zapadnięciu zmroku, nie wytrzymała załoga lekkich schronów bojowych, najbardziej na zachód wysuniętych fortyfikacji Wizny, w nieładzie opuszczając swoje stanowiska.

8 września polską załogę Wizny odwiedził podpułkownik Tabaczyński.

Po wyjeździe z Wizny Tabaczyński rozmawiał z dowódcą Grupy Operacyjnej Grodno generałem Brygady Józefem Wilczyńskim Olszyną,

Ten ostatni rozkazał podpułkownikowi, zgodnie z wytycznymi naczelnego wodza, wycofanie załóg z Augustowa, Ossowa oraz Wizny i przetransportowanie ich do Białegostoku, skąd miały udać się do Małopolski Wschodniej.

9 września o godzinie 8 rano przybył do Wizny generał Heinz Guderian.

W tamtym momencie na odcinku Wizny nie widać było ani szybkości, ani siły.

Była to ostatnia informacja, jaką dowódca Wizny przekazał swojemu przełożonemu.

Sytuacja w rejonie Wizny nieprzyjemna.

Oczywistym jest, iż Guderian do zdobycia Wizny nie wykorzystał wszystkich swoich sił.

W godzinach porannych dnia następnego bronił się już tylko bunkier dowódcy Wizny, kapitana Raginisa.

Dopiero po północy z 9 na 10 września Naczelne Dowództwo dowiedziało się, że sytuacja Wizny była już bardzo tragiczna.